Askerdeyken sert görünüşlü, yüzü hiç gülmeyen ama karizmatik bir Kurmay Binbaşı'mız vardı. Güldüğü tebessüm ettiği baki değildi. Çok az konuşur, hiç bağırmaz ama o yavaş ve sert tonlamalı konuşmasıyla herkese korku salardı. Asker onu çok sever sayardı.
Birgün trafikte bir göreve giderken çok kötü araç kullanan ve bizi tehlikeden tehlikeye atan Konya halkına sinirlenip kendi kendine söylediği bir vecizesi vardı. Memati sesiyle, usulca ama sert bir vurguyla, kafasını da sağa sola sallarken o müthiş vecizeyi söyleyiverdi "Etli ekmek kafalılar". O kadar etkili ve komiktiki gülmemek için cebelleşmekten hepimizin gözleri yaşarmıştı. Sanırım hayatımın en komik anlarından biriydi.
Apokerime bu yapılanları görünce nedense aklıma bu anektod ve vecize geldi. Binbaşım sanırım Galatasaray'lıydı. Eğer bugün maçı izlediyse o tok sesiyle kafasını sağa sola çevirerek yavaşça bu vecizeyi tekrar ettiğine eminim.
