Okulda iken sınıfça bir turnuvaya katılmıştık. Turnuvayı izlemek için okulun kızları da gelirdi saha kenarına.

O zaman herkes kahraman olmak için yırtınır dururdu saha içerisinde.

Yapamasa bile çalım atmaya çalışmalar, bacak arası yapıp saha kenarına hafif bir göz atmalar.

))
2 hareket yapınca kenradakilerin gözünde kahramanı olduğumuzu sanardık.

Hepimiz takımın kazanması için değil, kendimizi kenardekilere beğendirebilmek için, fantastik hareketler yapıp kahraman olmak için oynardık.

Apaçık müsait pozisyonda olan arkadaşımıza pas vereceğimiz yerde, bacak arası yapıp kenara horoz gibi poz vermek için can atardık.
Maçlarda Yasin'i izledikçe o zamanlarda yaptığım eşşeklikler gözümün önünde canlanıyor!

) Ne kadar da geri zekalı malmışız diye gülümsüyorum kendi kendime.

)) Kendimizi kenardakilere göstermek için takımı yaktığımızı yıllar sonra anladığımı farkediyorum.

))