- 23 Aralık 2008
- 64.957
- 62.788
- 5.103
Angel Di Maria: "Evimizin duvarları aslında beyazdı. Ama ben hiç beyaz hatırlamıyorum. Önce gri oldular. Sonra kömür tozundan simsiyah oldular.
Babam kömür işçisiydi. Madende değil; evimizin arkasında mangal kömürü yapardı. Çok kirli bir iştir bu. Teneke çatının altında çalışır, kömürleri torbalara doldurur, pazarda satardı. Yalnız değildi. Yardımcıları vardı. Okuldan önce ben ve kız kardeşim kalkar, ona yardım ederdik. 9-10 yaşlarındaydık. O yaşta kömür torbalamak oyun gibidir.
Kömür kamyonu geldiğinde torbaları salonun içinden geçirip kapıdan dışarı taşırdık. Ev zamanla simsiyah oldu.
Ama sofraya ekmek böyle geliyordu. Babam evi kaybetmemek için böyle mücadele ediyordu.
Bir dönem iyiydik. Sonra babam iyi niyetli bir hata yaptı. Bir arkadaşına kefil oldu. Adam ödemeleri aksattı, sonra ortadan kayboldu. Banka babama geldi. İki evin borcu, bir ailenin geçimi…
Önce kömür işi bile yoktu. Babam evin önünü dükkâna çevirmişti. Deterjanları, çamaşır suyunu büyük bidonlardan küçük şişelere doldurur, evden satardı. Bizim mahallede kimse pahalı marketten almazdı. Di María’lara gelirdi.
Her şey iyiydi… ta ki o evin küçük oğlu neredeyse kendini öldürene kadar.
Evet, doğru. Küçük bir afacandım.
Çok enerjiktim. Annem bir gün doktorun yanına götürdü:
'Doktor, hiç durmuyor. Ne yapacağım?'
Doktor Arjantinliydi tabii.
'Ne yapacaksın? Futbol.'
Ve futbol böyle başladı.
Takıntılıydım. Ayakkabılarım iki ayda parçalanırdı. Annem POXI-ran ile yapıştırırdı. Paramız yoktu. Yedi yaşında mahalle takımımda 64 gol attım. Bir gün annem odaya girdi:
'Radyo seni istiyor.'
Çok utangaçtım, konuşamadım bile.
O yıl Rosario Central’dan aradılar. Babam Newell’s taraftarıydı. Annem Central’lı. Rosario’da bu rekabet hayat memat meselesidir.
Annemin sevinci tarif edilemezdi.
Babam mesafeyi bahane etti.
Annem, 'Ben götürürüm.' dedi.
Ve Graciela doğdu.
Eski, sarı bir bisiklet. Sepette çantam, arkada ben, yanda kız kardeşim. Yağmurda, soğukta, karanlıkta… Annem durmadan pedal çevirdi.
Ama Central’da zorlandım. 15 yaşında bırakmak istedim. Bir antrenör bana herkesin önünde:
'Yumuşaksın. Hiçbir şey olamazsın.' dedi.
Yıkıldım.
Annem beni geri gönderdi: 'Gidip kendini göstereceksin.'
Takım arkadaşlarım bana destek oldu. O günü asla unutmam.
16 yaşında hala A takım oynamıyordum. Babam dedi ki: 'Bir yıl daha dene.'
Annem: 'Bir yıl daha.'
Aralık ayında A takımda ilk maçıma çıktım."
Babam kömür işçisiydi. Madende değil; evimizin arkasında mangal kömürü yapardı. Çok kirli bir iştir bu. Teneke çatının altında çalışır, kömürleri torbalara doldurur, pazarda satardı. Yalnız değildi. Yardımcıları vardı. Okuldan önce ben ve kız kardeşim kalkar, ona yardım ederdik. 9-10 yaşlarındaydık. O yaşta kömür torbalamak oyun gibidir.
Kömür kamyonu geldiğinde torbaları salonun içinden geçirip kapıdan dışarı taşırdık. Ev zamanla simsiyah oldu.
Ama sofraya ekmek böyle geliyordu. Babam evi kaybetmemek için böyle mücadele ediyordu.
Bir dönem iyiydik. Sonra babam iyi niyetli bir hata yaptı. Bir arkadaşına kefil oldu. Adam ödemeleri aksattı, sonra ortadan kayboldu. Banka babama geldi. İki evin borcu, bir ailenin geçimi…
Önce kömür işi bile yoktu. Babam evin önünü dükkâna çevirmişti. Deterjanları, çamaşır suyunu büyük bidonlardan küçük şişelere doldurur, evden satardı. Bizim mahallede kimse pahalı marketten almazdı. Di María’lara gelirdi.
Her şey iyiydi… ta ki o evin küçük oğlu neredeyse kendini öldürene kadar.
Evet, doğru. Küçük bir afacandım.
Çok enerjiktim. Annem bir gün doktorun yanına götürdü:
'Doktor, hiç durmuyor. Ne yapacağım?'
Doktor Arjantinliydi tabii.
'Ne yapacaksın? Futbol.'
Ve futbol böyle başladı.
Takıntılıydım. Ayakkabılarım iki ayda parçalanırdı. Annem POXI-ran ile yapıştırırdı. Paramız yoktu. Yedi yaşında mahalle takımımda 64 gol attım. Bir gün annem odaya girdi:
'Radyo seni istiyor.'
Çok utangaçtım, konuşamadım bile.
O yıl Rosario Central’dan aradılar. Babam Newell’s taraftarıydı. Annem Central’lı. Rosario’da bu rekabet hayat memat meselesidir.
Annemin sevinci tarif edilemezdi.
Babam mesafeyi bahane etti.
Annem, 'Ben götürürüm.' dedi.
Ve Graciela doğdu.
Eski, sarı bir bisiklet. Sepette çantam, arkada ben, yanda kız kardeşim. Yağmurda, soğukta, karanlıkta… Annem durmadan pedal çevirdi.
Ama Central’da zorlandım. 15 yaşında bırakmak istedim. Bir antrenör bana herkesin önünde:
'Yumuşaksın. Hiçbir şey olamazsın.' dedi.
Yıkıldım.
Annem beni geri gönderdi: 'Gidip kendini göstereceksin.'
Takım arkadaşlarım bana destek oldu. O günü asla unutmam.
16 yaşında hala A takım oynamıyordum. Babam dedi ki: 'Bir yıl daha dene.'
Annem: 'Bir yıl daha.'
Aralık ayında A takımda ilk maçıma çıktım."
