Gecen hafta Arjantin'de Boca Juniors (renklerine tukurdugum) - Godoy Cruz macina gitme imkani buldum, bulunca da neymis bu Lucas Torreira'nin bu kadar ugruna gemileri yaktigi takim diye gorelim dedik. Stadyum bizim eski Ali Sami Yen'e cok benzeyen Mecidiyekoy benzeri bir muhitte, eli yuzu duzgun tek insan yok. Girisler de passolig benzeri bir kartla yapiliyor. Fotonun kalitesini dusurdum yuklenmesi icin ama umarim gorunuyodur.
Neyse mac oncesi inanilmaz bir atmosfer var, stad tika basa dolu. Bizim ultraslan muadili "La Doce" yani 12. adamin hemen dibinde bir yerdeyiz. Mac baslamadan gosteriler vs. oldu, o arada dedim acaba kacinci bu takim ligde bu kadar destege. Megersem 15. mi ne oyle bir siradalarmis (simdi daha yukardalar galiba). Sol bekte de bizim eski Saracchi oynuyor. Arkadaslara benim ayagim ugurludur hic sikinti yapmayin bu maci aliriz dedim.
2. dakika dolmadan Boca golu yedi. Yedigi anda taraftar cilgin gibi tezahurata basladi. Bizim aveller (taraftar) GS 15. sirada olsa ve 2. dakikada gol yese kendi oyuncusunu isliklamaya baslar, bunlar tam tersi inanilmaz bir destege basladi. Nitekim mac once 1-1, sonrasinda da 4-1'e kadar gitti. Bir golu de Saracchi atti, ustune bir de macin adami secildi.
Mac sonu stada girerken kendisine bagirdim Galatasaray diye, ama duymadan soyunma odasina gitti. Kendisini pek sevmezdim zaten.
Sonuc olarak Boca tribun kulturunden ogrenecek cok seyimiz var. Mac boyunca bir gram susmadilar, ve cok koordine sekilde 90 dakika farkli marslar soylediler. Bizim marslar hep ayni baktigin zaman. Gol yeseler de susmadilar, ki bizim en buyuk eksigimiz bu.