Lebron'dan eve dönüş mektubu;
''Kimsenin nerede basketbol oynamak istediğimi umursamadığı zamanlar, Kuzeydoğu Ohio'da bir çocuktum. Orada yürüdüm, orada koştum, orada ağladım, orada kanadım. Buranın benim kalbimde çok özel bir yeri var. Gelişimimi buradaki insanlar izledi. Bazen kendimi onların oğlu gibi hissediyorum. Tutku bazen bastırılamayabilir. Ancak beni tetikliyor. Onlara verebileceğim kadar ümit vermek istiyorum. Hala zamanım varken onlara yeniden ilham kaynağı olmak istiyorum. Benim Kuzeydoğu Ohio ile olan ilişkim basketboldan çok daha büyük. Dört yıl önce bunu bilemedim; şimdi biliyorum.
2010'da Boys & Girls Club'ta oturuşumu hatırlıyor musunuz? Düşünüyordum, 'bu gerçekten zor' diye... Hissedebiliyordum. Yaratmak için uzun bir süre uğraştığımız şeyi terk etmek üzereydim. Eğer aynı şeyi bir kez daha yapacak olsam, açıkça söyleyeyim ki bazı şeyler farklı olurdu. Ancak yine de terk ettim. Miami, diğer çocuklar için üniversiteye gitmek neyse benim için de öyle bir şeydi. Geride kalan dört yıl bugünkü halime ulaşmama yardım etti. Daha iyi bir oyuncu ve daha iyi bir adam oldum. Dahil olmak istediğim bir kulüpten birçok şey öğrendim. Miami'yi her zaman ikinci evim gibi göreceğim. Orada kazandığım tecrübeler olmasa, bugünkü halime ulaşamazdım.
Miami'ye gittim çünkü D-Wade ve CB (Chris Bosh) vardı. UD'i (Udonis Haslem) tutmak için fedakarlık yaptık. Rio'nun (Mario Chalmers) büyük abisi olmayı sevdim. Bir araya gelirsek birlikte mucizevi bir şeyler başarabileceğimize inandım. Ve tam olarak da bunu yaptık! Gitmenin en zor yanı bu çocuklarla birlikte yaptığımız şeylerdi. Bazılarıyla konuştum, diğerleriyle de konuşacağım. Başardıklarımızı hiçbir şey değiştiremeyecek. Hayat boyu kardeş kalacağız. Micky Arison ve Pat Riley'e bana verdikleri muhteşem dört yıl için minnettarım.
Bu denemeyi yapacağım çünkü kesintisiz bir şekilde kendimi bu insanlara açıklamak istiyorum. Kimsenin 'Erik Spoelstra ve o bir araya gelemediler', 'Riles ve o bir araya gelemediler', 'Heat, takımı bir arada tutamadı' diye düşünmesini istemiyorum. Çünkü bu doğru değil.
Bir basın açıklaması ya da parti verecek de değilim. Bundan sonra yapılacak şey çalışmak.
Cleveland'ı terk ettiğimde bir görevdeydim. Şampiyonluklar arıyordum, ve biz iki tane kazandık. Miami bu hissi bilir. Ancak bizim şehrimiz uzun, çok uzun yıllardır bu hissi tatmadı. Hedefim kazanabildiğim kadar şampiyonluk kazanmak, şüphesiz. Benim için önemli olan, kupayı yeniden Kuzeydoğu Ohio'ya getirmek.
Her zaman Cleveland'a dönüp kariyerimi orada bitirmeye inandım. Sadece ne zaman olacağını bilemiyordum. Sezon bittiğinde serbest kalmak aklımda bile yoktu. Ancak iki oğlum ve bir kıza hamile bir eşim var. Çocuklarımı evimde büyütmek istedim. Diğer takımları da düşündüm. Ancak Miami'yi Cleveland dışında bir şehir için terk edemezdim. Zaman geçtikçe bundan emin oldum, bu yüzden çok mutluyum.
Dan Gilbert'ın mektubu, Cavaliers taraftarlarının yuhalamaları, yakılan formalar... Bunları görmek çok zordu. Duygularım karma karışıktı. Çıkıp ''Tamam, bir daha bu insanlarla uğraşmak istemiyorum'' demek kolaydı. Ancak işin diğer boyutunu düşünüyorsunuz. Ya ben böyle bir sporcuyu izleyen bir çocuk olsaydım, bu sporcu benim hayatımı iyileştirecek biriyken bizi terk etseydi? Ben ne yapardım? Dan ile görüştüm, yüz yüze, erker erkeğe. Üzerinde konuştuk. Herkes hata yapar. Ben de hatalar yaptım. Kime kin güdebilirim ki?
Bir şampiyonluk sözü vermiyorum. Biliyorum bu sözü tutmak zor. Şu anda da hazır değiliz, olmaz. Elbette bu sezon kazanalım isterim ancak ben gerçekçiyim. Bu uzun bir süreç olacak, 2010'da olduğundan çok daha uzun. Sabrım sınanacak. Biliyorum. Genç bir takım ve koç var. Ben biraz daha eski kafa olacağım. Ancak takımı bir araya getirmek ve onları gidebileceklerine inanamayacakları bir noktaya taşımak istiyorum. Kendimi bir mentor gibi görüyorum ve bu yetenekli gençlere liderlik etmek beni heyecanlandırıyor. Kyrie Irving'in ligdeki en iyi oyun kuruculardan biri olmasına yardım edebilirim. Tristan Thompson ve Dion Waiters'ı üste taşıyabilirim. Ve favori takım arkadaşlarımdan biri olan Anderson Varejao ile yeniden bir arada oynamak için sabırsızım.
Bu karar kadro ya da organizasyonla ilgili değil. Kararımı basketbolun ötesinde bir karar olarak değerlendiriyorum. Liderlik etmek ve bu işi fazlasıyla ciddiye almak gibi bir sorumluluğum var. Varlığım Miami'de fark yaratabilir, ancak memleketimde daha fazlasını yapacaktır. Kuzeydoğu Ohio'daki çocukları istiyorum, tıpkı sponsorluklarını üstlendiğim yüzlerce Akron'lu üçüncü sınıf öğrenciler gibi... Yetişebilecekleri daha iyi bir yer olmadığını görsünler. Belki bazıları basketbol dışında üniversiteden mezun olup eve dönecek ve bir aile ve iş kuracaklar. Bu bile beni gülümsetir. Büyük zorluklar çeken ahalinin alabileceği tüm yeteneklileri geri almalarını istiyorum.
Kuzeydoğu Ohio'da hiçbir şey kimseye verilmez, alınır. Sahip olduğunuz şeyler için çalışırsınız.
Bu mücadeleyi kabul etmeye hazırım. Evime dönüyorum.''
LeBron James
