Pep Guardiola’dan çok güzel bir messi yazısı:
“Lionel Messi'nin yaşlanması sorunu, sahada hâlâ en iyi oyuncu olmaya düşmüş olması.
Bu yüzden insanlar ona inanmıyor.
Vedalaşma maçını izledim.
Bir gol. İki asist. 39 yaşında.
Sonra biri bana Leo'nun bir topu kovalarken koştuğu klibi gösterdi ve insanlar diyordu ki: ‘Bacaklarının ona artık bir şey veremediğini söyleyen aynı adam mı bu?’
Ben dedim ki: ‘Evet. Tam olarak bunu kastediyor.’
Çünkü sen Messi'yi sahadaki diğer oyuncularla karşılaştırıyorsun.
Leo ise Messi'yi Messi'yle karşılaştırıyor.
Bunlar tamamen farklı iki standart.
Barcelona'da antrenmandan sonra bir yardımcımın bana dediğini hatırlıyorum: ‘Pep, bugün inanılmazdı.’
Ona sordum: ‘Kim?’
Bana aptalmışım gibi baktı.
‘Leo.’
Dedim ki: ‘Hayır. Bugün normaldi.’
Güldü.
Şaka yapmıyordum.
Messi'yi çalıştırmanın en garip yanlarından biri buydu. Antrenmanda bir şey oluyordu ki herkes durup kalıyordu ve bir süre sonra tepki vermeyi bıraktık.
Onun etrafında üç oyuncu mu?
Normal.
Dört mü?
Normal.
Topu alıyor, dönüyor ve birden herkes kendi kalesine mi koşuyor?
Normal.
Bir gün Xavi'ye dedim ki: ‘Bir sorunumuz var.’
Bana sordu: ‘Ne?’
‘Bize bu şeylerin normal olduğunu düşündürüyor.’
Xavi gülümsedi.
‘O zaman gitmesini bekle.’
O cümle bende kaldı.
Çünkü bence bir nesil şimdi aynı sorunu yaşıyor, ama tersine.
Lionel Messi'yle sonlarda karşılaşıyorlar ve bunu Lionel Messi sanıyorlar.
Onu 39 yaşında görüyorlar, iki gol yaratıp bir tane daha atıyor ve diyorlar ki: ‘Hangi bacakları kaybetmiş?’
Arkadaşım, sinemaya son on dakikaya geldin.
Oturduğunda neler olduğunu hiç bilmiyorsun.
Bir çocuğun babasıyla bu maçı izlediğini hayal et.
Soru: ‘Baba, anlamıyorum. Messi hâlâ en iyi oyuncu. Neden emekli oluyor?’
Babası ona 2026'dan başka bir maç göstermemeli.
Ona 2011'i göster.
2012'yi göster.
2015'i göster.
Sonra çocuğa söyle: ‘Şimdi gördüğün adam, eskiden beyninin istediği her şeyi yapabilen bacaklarla bunların hepsini yapardı.’
Aradaki fark bu.
Bugün Leo pası senden önce görüyor.
O zamanlar pası senden önce görüyor, oynuyor ve sen ne olduğunu anlamadan başka bir yere ulaşıyordu.
Bugün hâlâ zihniyle seni yenebiliyor.
En iyi döneminde, ne yazık ki, zihin bedeni de yanına almıştı.
Bu adil değildi.
Savunmacıların bazen Leo bir şey yaptıktan sonra bizim yedek kulübemize bakıp yardım ister gibi baktığını hatırlıyorum.
Ne yapmamı istiyorlardı?
Onu oyundan mı alayım?
Ben de kazanmaya çalışıyordum.
Ve bu yüzden Leo bacaklarının eskiden verdiğini artık veremediğini söylediğinde ona inanıyorum.
Tabii ki veremezler.
Biliyor, çünkü eskiden ne verdiklerini hatırlıyor.
Biz 39 yaşındaki bir adam görüyoruz ve düşünüyoruz: ‘Hâlâ muhteşem.’
O farklı bir şey hissediyor.
Bir top taç çizgisine doğru yuvarlanıyor ve zihni diyor ki: ‘Git.’
Yirmi yıl boyunca bacakları anında yanıt veriyordu.
Şimdi bazen diyorlar: ‘Hayır, Leo. Bu olmaz.’
Bizim için bu kayıp bir top.
Onun için belki otuz yıllık futbolun ona konuşması.
Bu, bir dahi için kendi bedeniyle yapacağı çok garip bir konuşma olmalı.
Ama belki bu da Lionel Messi'nin mükemmel açıklaması.
Hatta şimdi, bacaklarının ona her şeyi veremediğini söylediği halde, vedalaşma maçında oynayabiliyor, bir kez gol atıp iki tane daha yaratıyor ve insanları şunu sorgulatıyor:
‘Eğer bu çökmüş Messi ise, en iyi hali neydi ki?’
Buna cevap verebilirim.
Barcelona'da dört yıl doğru kelimeyi bulmaya çalıştık.
Asla bulamadık.”
