Recep İçfındık
Büyük Kaptan
- 10 Mart 2011
- 22.386
- 1.438
- 1.503
Okumazsaniz darilirim
Olympique Lyonnais Lyon merkezli Fransız futbol kulübü. Fransa'nın en üst düzey ligi olan Ligue 1'de mücadele ederler, Fransa'nın en başarılı kulüplerinden biri olarak kabul edilen Lyon takımının Ligue 1'de 7 şampiyonluğu vardır. Tüm zamanlarda Lig dördüncüsü olup, üst ligde toplam 51 sezon mücadele etmiş; Ligue 1'de 1,800'den fazla maç yapmıştır.
Olympique Lyonnais başlangıçta iki spor kulübü olarak kuruldu Lyon Olympique Universitaire, ve orijinali 1896 yılında Racing Club de Lyon ardında 1899, Lyon Olympique adı altında. (Futbol branşı olarak) Kulübün ilk yıllarında, futbol branşı yerel rakibi FC Lyon karşısında gölgede kaldı. LOU ve FC Lyon yerel rakipleri CS Terreaux ve AS Lyonnaise takımlarıyla rekabeti paylaştılar. 1910 yılında, Lyon Olympique Fransa şampiyonluğunu kazandı ve rakiplerini gölgede bıraktı. 1917 yılında, şehir halkının dört tane külüp içerisinden farklı farklı kulüpleri desteklemeleriyle Lyon şehri dörde bölündü. 1945 senesinde, Lyon Olympique takımını idare eden Félix Louot şart koştuğu liderlik, kararlılık, ve inanç ile Lyon kentinde profesyonel futbol kulübü yaratmak için emir verdi. Ardından gelen bazı başarılarla kulüp birinci lige çıktı. Fakat bu başarılar herkesi memnun etmedi. Çünkü Lyon Olympique Universitaire bünyesinde amatör ve profesyonel birimlerin birlikte barınması bazı problemlere yol açtı. Bu yüzden çok sayıda anlaşmazlıklar ile Louot ve onun etrafındakiler kendi kulübünü kurmak fikri üzerinde düşünmeye başladılar. 3 Ağustos 1950 tarihinde, Louot'un planı meyvelerini verdi. Yeni kulüp Olympique Lyonnais adıyla Dr. Albert Trillat ve diğerleri tarafından resmen kuruldu. Önceki takımın bölünmesi nedeniyle, yeni kurulan Lyon takımı yerel mimar Tony Garnier tarafından tasarlanan Stade de Gerland adlı stadyuma taşındı. Kulübün ilk antrenörü Oscar Heisserer'dir. Lyon takımı ilk resmi maçını, 26 Ağustos tarihinde CA Paris-Charenton takımına karşı 3–0'lık skor ile kaybettiği maçta oynadı. Bu maçı 3.000 kişilik taraftar izledi. 1951 yılında, kulüp ikinci lig şampiyonluğunu elde etti. Böylece takım birinci lige yükselmiş oldu, fakat bundan sadece bir sezon sonra küme düşerek tekrar ikinci lige döndü. Takip eden iki sezonda ikinci ligde mücadele etti. Nihayet 1953–1954 sezonunda Heisserer liderliğinde kulüp tekrar birinci lige yükseldiğinde Heisserer kulüpte 4 yıl menajer olarak çalıştıktan sonra ayrıldı ve yerine Julien Darui getirildi, fakat o da kulübü birinci ligde sadece altı ay çalıştırdı ardından yerine Lucien Troupel getirildi. Troupel yarım sezon çalıştırdığı Lyon takımı ile ligi 12. sırada bitirdi. Kötü başlangıca rağmen, Troupel kadrosunu yetenekli oyuncularla doldurdu ki kendisi tecrübeli oyuncuları tercih ederdi. Takip eden sezonda takımı Fransa Kupası'nda yarı final oynadı. Önümüzdeki 3 sezon içerisinde (1956-59) Lyon takımı ligi orta sıralarda bitirdi. 1959'da Troupel yerine takımın başına Gaby Robert geçti. Yeni menajerin gelmesiyle birlikte yeni oyuncu akını başladı örneğin; Arjantin Nestor Combin, Kamerun'lu forvet Eugène N'Jo Léa ve Fransız Jules Sbroglia en büyük transferlerdi. Bu transferlerle, Lyon tüm çabasına rağmen 1959-60 Division 1 ligini 16. sırada bitirdi. [1][2] 61047.html
60lar ve 70ler
Olympique Lyonnais 60larda sınırlı başarılar yakaladı kısmende olsa forvet Fleury Di Nallo sayesinde ki kendisi The Little Prince of Gerland yani Gerland'ın Küçük Prensi adıyla bilinirdi. Belkide Lyon'un gelmiş geçmiş en büyük oyuncusudur. Lyon menajeri Lucien Jasseron önderliğinde ligi 5. sırada bitirerek kulüp ligdeki en başarılı performansını sergiledi. Bununla beraber Fransa Kupası'ndaBordeaux takımını 2–0 yenerek kupaya uzandı. Ayrıca kulüp takip eden sezonda kendi rekorunu geliştirerek ligi 4. sırada bitirdi. 1964–65 Sezonu Aynı sezonda Nestor Combin'in İtalyan kulübü Juventus'a gitti. Takım onun yokluğunda daha kötü duruma geldi ve takım ligi 6. sırada bitirdi.[1] Lucien Jasseron takımın başından ayrılınca yerine Real Madrid'in eski oyuncusu Louis Hon geçti. Louis, La Liga'da Taktisyen olarak bilinirdi. 1966–67 Sezonu sezonunun sonunda ise takım ligi 15. sırada bitirdi. Ancak bu başarısızlığın içerisinde olumlu bir not ki Lyon ikinci kez Fransa Kupasını kazandı. (Sochaux karşısında 3–1'lik skor ile). 1967-68 Sezonu UEFA Kupa Galipleri Kupası'nda Lyon kulübü çeyrek finale çıktı ve çeyrek finalde, Almanya ekibi Hamburg'a kaybetti. Bunun ardından Hon'un işine son verilerek yerine eski Lyon efsanesi Aimé Mignot geçirildi. Mignot ilk sezonunda tutuk başladı, ligi 9. sırada bitirdi ve Fransa Kupası'nda Son 16 turunda elendi. Bu tutarsızlığın sebeplerinden bir taneside Di Nallo'nun ayağının daha ligin dördüncü maçında kırılmasıdır. Di Nallo güçlü bir oyuncu olmasına rağmen ancak 1969–70 sezonunda geri dönebildi. Lyon hala tutarsız devam ediyordu ve o sezon ligi 15. sırada bitirdi.[1] 1970lerde Fransa'da Loubo denilen Sırp defansçı Ljubomir Mihajlović takıma katıldı. Ayrıca Lacombe genç oyuncu yetiştirme görevini Di Nallo'dan devraldı. Bu yeni on yılın başlangıcında Fas asıllı Fransız ortasaha oyuncusu Serge Chiesa parladı. 1972–73 sezonunda Lyon üçüncü kez Fransa Kupasını kaldırdı ki bu maçta rakibi Nantes takımıydı ve maçı 2–1'lik skorla kazandılar. Jacquet kulüpte menajer olarak çalıştı ve ilk başlarda başarılı olmasına rağmen, onun dört yıllık çalışma süreci (1976–1980) önem arz etmiyordu. Jacquet'in görec süresi boyunca Lyon'un başkanları değişti ve Bernard Lacombe'yi rakipleri Saint-Etienne takımına kaptırdılar.1979-80 sezonunun yarısında Jacquet'in görevine son verdiği açıklandı ve kulüpten sezon sonu ayrıldı. Yerine takımın başına eskiden Fleury Di Nallo'nun asistanlığını yapan Jean-Pierre Destrumelle getirildi. Destrumelle kulüpte sadece bir yıl kaldı, ama birkaç önemli oyuncu kazandırdı örneğin; Jean Tigana, Alain Moizan, Simo Nikolić, ve Jean-Marc Furlan. Kulüp ligi üst sıralarda bitirdi ve Stade de Gerland'da 48,852 gibi kalabalık sayıdaki taraftarların önünde oynadılar. Sonraki altı yıl (1981–1987), üç farklı menajer ile oynadı, Vlatko Kovačević, Robert Herbin, ve Robert Nouzaret. 1987'de, kulüp ikinci ligde oynuyordu.
Başarıların Gelmesi
1987'nin Haziran'ında Fransız işadamı Jean-Michel Aulas kulübün kontrolünü aldı ve kulübünü Ligue 1'e yükseltmek için çeşitli yatırımlar yaptı. Çılgınca bir planı vardı, bu plan Lyon'u Avrupa takımları seviyesine yükseltmekti. Aulas'ın ilk sezonu (1987–1988) başarılı oldu kulübü iyi bir performans ile ikinci ligin B Grubunu 2. sırada bitirdi. Yalnız Play-off'larda aynı sürekliliği gösteremedi. Aulas'ın yönetimi boyunca üç farklı teknik direktör görev yaptı. Nouzaret, sezon başında başlayıp , yarısında ayrıldı ve yerine Denis Papas geçti görevi yalnızca birkaç ay sürdü. Eski Lyon oyuncusu Marcel Le Borgne görevi devraldı ve sezon sonuna kadar yönetti.
Takip eden sezonda, Aulas, 1970'lerde Lyon'da doğan ve oynayan 36 yaşındaki Raymond Domenech'i göreve getirdi. Domenech Alasan kulübü FC Mulhouse'yi çalıştırmıştı. Aulas ayrıca yeni istifa eden Bernard Lacombe'yi geri getirdi ve Lacombe sportif direktörlük görevini aldı. Birinci ligi hedefleyen başkan Lacombe ve Domenech'e tam yetki verdi. Domenech kadrodaki rekabeti artırmak için takıma birkaç tecrübeli oyuncu kazandırdı. Örneğin; Kongo'lu forvet Eugène Kabongo ve François Lemasson. Lyon üçüncü kez Ligue 2 şampiyonu olurken, Kabongo 21 gol ile öncülük etti. Olympique Lyonnais'un ilk saygın sezonu Raymond Domenech yönetimi altında oldu, küme düşme korkusundan uzak bir pozisyonda ligi sekizinci olarak bitirdi. Domenech'in ikinci sezonunda, birinci ligde; Aulas'ın planı gerçekleşti ve ligi 5. sırada bitirdiler buna ilaveten sezonun son maçında Gerland'da Bordeaux galibiyeti ile bunu süslediler. Öncelikle, Lyon UEFA Kupası'na giremedi, ancak, ardından Monaco'nun 1991 Fransa Kupası Finali kazanmasıyla Lyon için bir şans doğdu. sonraki sezon Domenech beklentilerin çok daha aşağısında kaldı. Kulüp UEFA Kupası ilk turunda Türk kulübü Trabzonspor'a elenirken, (4–8 toplamda) Fransa Kupası'nda da Istres takımına yine ilk turda elendi. Ligi 16. sırada bitiren Lyon takımı, Aulas döneminde en kötü sezonunu geçirdi. Takip eden 1992–93 Ligue 1 sezonunda Lyon yine ligi alt sıralarda bitirdi. Domenech görevinden istifa ederek Fransa U-21 takımı'nı çalıştıracaktı.
Aulas'ın ilk tercihi eski Fransız milli oyuncu ve Lyon ortasahası Jean Tigana oldu. Tigana'nın gelişinin ardından kulüp birçok dünya standartlarında oyuncuları kadrosuna kattı. Ardından Lyon ligi şampiyon FC Nantes takımının ardından 2. sırada bitirdi. İkinci olmak demek UEFA Kupası'na katılmak demekti. Yeni sezonda yeni bir rekabet doğdu; Fransa Lig Kupası. Lyon kupanın ilk yılında Son 16 turunda PSG tarafından kupa dışına itildi. Tigana başarılı bir sezonun ardından Lyon'dan ayrılarak Monaco takımına geçti. Ancak onun gidişiyle beraber ayrılıklarda başladı, tecrübeli savunma oyuncusu N'Gotty Paris'e ve Amoros Marsilya takımına döndü. Aulas genç forvetleri Maurice ve Gava'yı takımda tutmayı başardı. 1995-96 sezonunda, Guy Stéphan kulübün çalıştırıcısı oldu. Stéphan, tüm sezonu kapsayacak Gava'nın sakatlanması ile ilk dönemlerinde zorluklarla karşılaştı. Bu sebeple, yeni teknik direktör Maurice, Ludovic Giulyd ve Cédric Bardon gibi genç ve deneyimsiz oyunculara güvenmek zorunda kaldı. Maurice beklentileri 18 gol atarak karşıladı, ancak; Giuly ve diğerleri sadece 4 gol kaydetti. Tecrübesizlik lige yansıdı ve Lyon ligi 11. sırada bitirdi ve UEFA Kupası ikinci turunda İngiliz kulübü Nottingham Forest'e elendi (1–0 toplam). Fransa Kupası'nda da erkenden elendi. Kötü sonuçlara rağmen, Lyon'un Fransa Lig Kupası nedeniyle hala UEFA Kupası'na doğrudan katılma hakkı vardı. 96 Lig Kupası'nda Metz ile karşılaşan Lyon kupayı penaltılarla 4–5'lik skor neticesinde kaybetti. Yeni sezonda forvet Alain Caveglia'nın yanı sıra tecrübeli ortasaha oyuncusu Christophe Cocard'da geldi. Ancak, Stéphan kötü şansıyla beraber yine birçok zorluklar yaşıyordu, yıldız forveti Maurice'nin Aşil tendonunun yırtılması sonucu altı ay sahalardan uzak kaldı. Sahalara tekrar dönmesi 1996 Yaz Olimpiyatlarından sonrasına kaldı. Gücünü yitiren takım tamamen ve Stéphan'ın işine rakibi Auxerre karşısında kalesinde 7 gol gördüğü utanç verici mağlubiyetinden sonra son verildi.[4] Onun yerine acilen Bernard Lacombe getirildi. Lacombe takımın şekli ve çevresindeki değişikliklere hızlı başlamıştı. Tüm bu değişimlere rağmen takım hala birçok kulvarda mücadele ediyordu. Toparlanan takım ligi 8. sırada bitirdi. Bu demek oluyordu ki takım gelecek sene UEFA Intertoto Kupası'nda mücadele edecek. Sezonda ayrıca 16 gol atan Giuly dikkat çekti. Ertesi sezon takım nihayet ligi 6. pozisyonda bitirdi UEFA Kupası'nı garantileyen takım sezonun son maçında Auxerre takımına konuk oldu. Ayrıca kulüp Fransa Kupası'nda yarı finale ulaştı. Bu kulübün 1976 yılından beri gerçirdiği en güzel sezondu. Avrupa'da UEFA Kupası ikinci turunda Ronaldo ve Giuseppe Bergomi gibi donanımları olan İtalyan takımı İnter Milan'a elenen takım Intertoto Kupasını kazandı. San Siro stadındaki 2–1'lik maça rağmen Lyon'un evinde 1–3'lik skor ile Lyon turnuvadan elendi. Daha sonra İnter Alman temsilcisi Schalke karşısında UEFA Kupası'na uzanan takım oldu. 1998-99 sezonunda Vikash Dhorasoo ve Marco Grassi gibi yeni transferleri ile Lyon lige Toulouse takımını 6-1 yenerek mükemmel başladı. Aynı şekilde Marseille ve Bordeaux takımlarını 2–1'lik skorla yendiler. Ancak, 3 Şubat 1999'da, kulüp Luc Borrelli'den çok acı bir haber aldı, takımın birinci kalecisi trafik kazasından yaşamını yitirdi. Borelli takım ve oyuncular için çok önemli bir figür olmuştur, bu haber camiayı derin bir yasa gömdü. Borelli'nin sırt numarası olan 16 numarayı kulüp emekliye ayırdı. Tüm bu olumsuzluklara rağmen, ligi 3. sırada tamamlayan takımın performansı takdire değer idi. Bu sonuçla takım UEFA Şampiyonlar Ligi'ne ilk kez katılma hakkı kazandı. Kulüp Fransa Kupası'nda ve Lig Kupası'nda oldukça zorluklar yaşadı fakat UEFA Kupası çeyrek finaline ulaşan takım başka bir İtalyan temsilcisi Bologna takımına (0–5 toplamda) elenerek kupaya veda etti.[5] 1990larda kulüp kuruluşundan beri istenilen Avrupa Takımı hüviyetine bürünmeye başlıyordu. 1994–95 sezonunda ligi 2. sırada ardından gelen üç sezonda ilk 5'te yer aldı. 1998–99 ve 1999-00 sezonlarında 3. sırada tamamladı. Yüzyılı bitişinde, Lyon takımı her konuda başarıya ihtiyaç duyuyordu ve bir şekilde de bu ihtiyaç karşılanacaktı.
Saygınlığın Kazanılması
Yeni bir milenyumun başlangıcında, Olympique Lyonnais, Fransa futbolunda limitsiz başarılara ulaşmaya başlamıştı. 1998–99 sezonunda, Aulas büyük bir kumar oynayarak Brezilyalı milli futbolcu Sonny Anderson'u İspanya devi FC Barcelona'dan €17 milyon ücret ile Fransa rekoru kırarak takıma kazandırdı. Katalan kulübünden gelen Sonny ondan önce Ligue 1 ekiplerinden Monaco ve Marseille'de oynamıştı. Aulas daha sonra İtalyan kulübü Samdoria'dan Pierre Laigle ve Lens kulübünden Tony Vairelles'i kadrosuna kattı. 1999–00 sezonunda Lyon lige yavaş başladı, ama sonunda kulüp ligin kontrolünü eline aldı. Kulüp ilk Şampiyonlar Ligi maçında, Slovenya temsilcisi NK Maribor takımına 3-0 (toplam) kaybetti. Bu sonuç kulübün Avrupa tutkusunu değiştirdi ve UEFA Kupasına yöneldiler, bu kupada da üçüncü turda kupaya veda ettiler. Sezonun yarısında Lyon birinci sıradaydı, ama 15 Şubat 2000 tarihinde, Nantes'e karşı 1–6'lik skor ile ağır bir yenilgi aldı. Dört gün sonra, Fransa Kupası'nda Bastia takımına elendi. Kulüp ligi 3. sırada bitirerek UEFA Şampiyonlar Ligi'ni garantiye aldı. Takip eden sezonda, Lacombe görevinden ayrıldı ve yerine Jacques Santini getirildi. Lacombe daha sonra Aulas'a özel danşıman oldu. Santini Brezilyalı Edmílson ve Caçapa'yı aldı ayrıca Patrick Müller'in alınması için emir verdi. Lyon sezona başladı ve sezonun ilk yarısını 9. sırada bitirdi. Şampiyonlar Ligi'nde, Santini önderliğinde kulüp ilk grup aşamasında iyi bir başarı elde ederek grubu 2. sırada bitirdi. Böylece ikinci grup aşamasında kendine yer edindi. Bu aşamada takım Bayern Münih ve İngiliz kulübü Arsenal gibi takımlarla karşılaşacaktı. Lyon turnuvadan elendi. Fransa Kupası'nda Monaco takımı karşısında yeni oyuncuları Caçapa ve Müller'in attığı gollerle kazanarak kupaya 2-1lik skor ile uzandı.
2001–02 sezonunda Avrupa'da henüz bilinmeyen Juninho Pernambucano takıma katıldı. Santini, ayrıca 2001 Yılın Oyuncusu Éric Carrière ve alt yapıda yetişen Sidney Govou adlı oyuncuları takıma kattı. Kulüp sezona şampiyonluk mücadelesi veren Lens takımına 0–2 mağlup olarak sezona başladı. Daha sonra altı maçlık yenilmezlik serisi yakaladı, ki bunların beş maçı galibiyetti, bu sonuçlarla kulüp liderlik koltuğuna oturdu. Şampiyonlar Ligi'nde, kulüp grubu üçüncü sırada tamamladı, bu sonuçla UEFA Kupası'na katılmaya hak kazandılar. Bu turnuvada, Çek temsilcisi Slovan Liberec takımına karşı dördüncü turda elendiler. Ligin uzun bir bölümünde Lyon ikincilikteki yerini korudu, Sidney Govou, Auxerre takımına karşı oynanan maçta 90. dakikada gol atarak Lyon'u 1–0'lık skor ile kurtarıyordu. Bu galibiyet ile Lens takımı ile Lyon takımı puanları eşitlendi. 4 Mayıs 2002 tarihinde, final maçı olan 1. sıradaki Lens ile 2. sıradaki Lyon Stade Gerland stadında ligin son gününde karşı karşıya geldiler. Oyun Govou'nun golü ile yedinci dakikada açıldı. 14. dakikada, Lyon Philippe Violeau ile iki gol bularak skoru değiştirdi. Ardından, Lens takımı eski Lyonlu Jacek Bąk'den bir gol bulmasına rağmen, maçı Lyon 3-1 kazanarak ilk kez Ligue 1 şampiyonu olacaktı.
Lens galibiyetinden bir iki hafta sonra, Santini Fransa Milli Futbol Takımı menajeri olacaktı. 1 Ağustos 2002 tarihinde, kulüp başkanı Aulas, manejer Santini yerine getirilen eski Stade Rennes menajeri Paul Le Guen'i menajer olarak tayin ettiğini açıkladı. Le Guen Lyon'un eğitim merkezlerini geliştirmek için çeşitli politikalar uyguladı, Centre Tola Vologe, ve Hatem Ben Arfa, Demba Touré gibi genç oyuncularla kontrat yapıldı. Le Guen ayrıca Juninho, Péguy Luyindula, ve Jérémie Bréchet gibi yeni oyuncular kazandırdı. Le Guen'in en önemli transferlerinden birisi kuşkusuz Hollanda kulübüVitesse'den alınan ortasaha oyuncusuMahamadou Diarra idi.
Le Guen began the season capturing the club's second Trophée des champions title after a 5–1 hammering of Lorient. In the league, Lyon recorded big wins overSedan and Bastia, but fell to as low as 10th position, due to focusing more on the UEFA Champions League, where they again finished in third and were shifted over to the UEFA Cup. Following the Lyon's elimination from the UEFA Cup (0–1 on aggregate to Turkish side Denizlispor) and the domestic cup competitions, the club focused on the league and reached the top of the table with six matches remaining. Facing mounting pressure from rivals Monaco and Marseille, Lyon went on a five-match unbeaten streak, effectively giving the club their second straight Ligue 1 title. Lyon lost the final match of the season to Guingamp 1–4, but the title had already been secured. The club's celebrations were ecstatic having repeated, but later turned to tears as on 26 June 2003, Lyon midfielder Marc-Vivien Foé suffered cardiac arrest while playing for the Cameroon national team at the 2003 FIFA Confederations Cup. The death was even more shocking to some as it occurred at the Stade Gerland. Out of respect, Foé's number 17 was retired.
Le Guen's second season saw Lyon win their third consecutive league title for the 2003–04 season. Le Guen continued his policy bringing in young good talent signing Florent Malouda, Michael Essien, and Anthony Réveillère fromGuingamp, Bastia, and Valencia, respectively. The club also signed veteran Brazilian Giovane Élber and promoted the young left backJérémy Berthod to the senior team. In the league, Lyon was mostly dormant during the fall season only reaching the top of the table in the spring on 20 March 2004, following a 1–0 victory over Nantes. The club also were shockingly defeated in Coupe de la Ligue losing to Lens in their opening match on penalties. Lyon, eventually, held on to their hold giving the club their third consecutive Ligue 1 title. The club performed especially well in the newly revamped format of the UEFA Champions League reaching the knockout stages after winning their group, upending the German powerhouse Bayern Munich. In the Round of 16, Lyon were pitted against Real Sociedad and defeated the club 2–0 on aggregate advancing to the quarterfinals where they lost to Portuguese club Porto, who ultimately won the competition.
Domestic domination strengthens, progress in Europe
The 2004–05 season saw Lyon win their fourth consecutive Ligue 1 title by a majority margin. With many of his players being linked to clubs abroad, Le Guen openly denounced the rumors keeping his core players at the club and also signing Ligue 1 starlet Éric Abidal from Lille and Sylvain Wiltord and the Brazilian defender Cris and striker Nilmar from abroad. Lyon began the season capturing their third straight Trophée des champions defeating Paris Saint-Germain on penalties and got off to a fast start in the league. By October 2004, the club had easily achieved a sizable lead that they would never give up winning the title by an amazing 12 points. By comparison, in their previous title-winning campaigns of 2002, 2003 and 2004, the club's lead over the second placed team had never exceeded 3 points.
In the Champions League, the club's dominance on the domestic level was finally shifting to the European level. Lyon cruised through to the knockout rounds losing only to Manchester United, and topping their group ahead of the English giants. In the knockout stages, Lyon dominated Werder Bremen 3–0 in Germany and destroyed them 7–2 at the Gerland. Going into the quarterfinals, Lyon were heavy favorites against Dutch club PSV, but were shockingly held to 1–1 draws in both legs and eventually bowed out on penalties, also penalized by a number of dubious decisions from match officials. On 9 May 2005, with Lyon favorably ahead in the league, Le Guen announced that it would be his final season at the club. He resigned, despite being offered a three-year contract extension by management.[5] Following the season, midfielder Michael Essien was awarded the UNFP Player of the Year award becoming the first Lyon player to achieve this honor.
Just two weeks after Le Guen's announcement, on 29 May 2005, club president Jean-Michel Aulas announced that the club had reached an agreement with former national team and Liverpool manager Gérard Houllier with the latter agreeing to a two-year deal that brought him back to French club football management 17 years after he had left Paris Saint-Germain. Houllier, already equipped with a championship side, brought in strikers Fred and Norwegian John Carew and midfieldersBenoît Pedretti from Marseille and Portuguese international Tiago from Chelsea to fill the void of the departed Essien, who moved to Chelsea. The Essien transfer concluded a summer-long transfer battle between the Ghanaian and the club. Houllier, a known youth developer, also increased the playing time of youth productsKarim Benzema, Hatem Ben Arfa, and Jérémy Clément. He also inserted Juninho as lead captain.
Lyon began the 2005–06 season going on a 15 match unbeaten streak. This included another Trophée des champions title and victories in the league and Champions League. One of those victories included Lyon humbling Spanish giants Real Madrid 3–0 at the Gerland in front of a sold-out crowd in the club's opening group stage match of the 2005–06 UEFA Champions League. Lyon continued their domination of the group going undefeated. In the league, the club went on unbeaten streaks of seven matches on three occasions. The club reached the top of the table on 28 August 2005 and never gave up the spot winning their final league match 8–1 over Le Mans, in which Fred scored a hat trick. The victory was, without question, the best of the season, but wasn't required as the club had already secured their league title following the 35th match day. In the end, Lyon captured their fifth consecutive title winning the title by a stunning 15 points. Lyon, however, suffered heartbreak in the cup competitions, losing in the semi-finals of the Coupe de France to rivals Marseille and also suffering elimination from the Champions League in the quarterfinals to Milan, despite being minutes away from advancing to the semi-finals due to an away goal from Mahamadou Diarra. Milan secured the berth with an 88th minute goal from Filippo Inzaghi. After the season, a Lyon player was awarded the UNFP Player of the Year, for the second straight year with Juninho earning the honor.
Under Gérard Houllier, Lyon won back-to-back titles in 2006 and 2007
The 2006–07 season saw Lyon increased other clubs notion that they were a selling club as they loss Diarra to Madrid for approximately €25 million, sold John Carew the previous winter to Aston Villa in a swap deal for Milan Baroš, and let Jérémy Clémentleave for Scotland for a modest €2.5 million. Houllier and Aulas, however, replaced these players with Ligue 1 stars. These included the Swede Kim Källström from Rennes, Jérémy Toulalan from Nantes, and Alou Diarra from Lens. The season, for the first time in years, saw Lyon perform well in all competitions. In the league, Lyon achieved historic success topping the table at the winter break with a record 50 points. The club reached the quarterfinals of the Coupe de France and made it all the way to the 2007 final of the Coupe de la Ligue, where they lost to Bordeaux 0–1 due to a late goal from Carlos Henrique. In the Champions League, Lyon continue to display their dominance in the group stage going undefeated for the second straight season. Unfortunately, for the first time in three years, Lyon suffered elimination, not in the quarterfinals, but in the Round of 16, losing to Roma after being decisively beaten 0–2 at the Gerland by the Giallorossi. Despite struggling during the second half of the league, Lyon maintained their first place positioning again winning the league, their sixth straight, by double digits. Malouda later completed the hat trick that season winning the Player of the Year award becoming the third Lyon player to be bestowed with the honor.
After the season, manager Gérard Houllier's contract expired and he departed. His track record was largely positive: he had not only maintained OL's stronghold on French football, but reinforced it, leading them to record points totals (84 in 2005–06, 81 in 2006–07) and record leads over the second place team (15 and 17 points respectively). Till date, those points tallies remain the highest ever achieved by Lyon under any manager in their league history, something few fans had anticipated at the time of his departure. Houllier's main failure had been the Champions League. In spite of going within seconds of leading OL to their first ever semi-final of the competition in the 2005–06 edition, Houllier's side had ultimately succumbed to late AC Milan goals. 2006–07 had been even worse with Roma humbling the French team in the round of sixteen, signalling Lyon's earliest European exit since the 2002–03 season.
League and Cup double amid struggles
In need of a replacement, Aulas decided to bring in former Portsmouth manager Alain Perrin, who was coming off a monumental Coupe de France win the previous season with Sochaux. Before the start of the season, Lyon lost several key players. Most notably Malouda, who left for Chelsea, Abidal, who joined Barcelona, Tiago, who departed for Juventus, and Caçapa, who left for Newcastle United on a free transfer. In an effort to replace the players, Aulas continued his strategy of signing the league's top players. Arriving at the club were Lille teammates Mathieu Bodmer and Abdul Kader Keïta, who joined for a combined fee of €24.5 million with Keïta being Lyon's highest paid transfer at the time. Other arrivals included 2006 FIFA World Cup-winner Fabio Grosso, who joined from Internazionale, César Delgado, and Jean-Alain Boumsong with the latter two joining the club during the winter transfer period.
Perrin began the 2007–08 season with the more modern 4–3–3 formation vacating the tactics of the club's previous managers who opted for the more simple 4-3-1-2formation. Perrin also promoted the youngster Karim Benzema to the lead striker role and converted Hatem Ben Arfa into a left winger in order to relieve Malouda's departure. Due to this, the club struggled to adapt losing two of their opening three matches. Perrin also lost important players Grégory Coupet and Cris to long-term injuries. Following these setbacks, the team, most notably Benzema, rejuvenated itself and went unbeaten in their next ten matches, which put them top of the table, with Benzema scoring nine goals. In the Champions League, the club, just like in the league, struggled early losing 0–3 to both Barcelona and Scottish club Rangers. The club did manage to reach the knockout rounds thanks to back-to-back wins against German club Stuttgart (0–2 and 4–2), a 2–2 home draw with Barcelona, and a massive 3–0 win over Rangers on the final match day at Ibrox Park. In the knockout rounds of the Champions League, Lyon faced Manchester United, and earned a 1–1 draw in the opening leg at home. In the second leg, played at Old Trafford, Lyon held the home side to only one goal, but could not get on the score sheet, thus suffering elimination in the Round of 16 for the second straight season. Manchester United eventually went on to win the competition.
Karim Benzema, the club's primary output during the 2007–08and 2008–09 seasons
The league season was marked by some erratic performances, disciplinary problems, and by a much less marked domination;Bordeaux emerged as serious contenders for the title and Lyon, despite maintaining first place for the entire season, struggled losing to minnows Caen, Lens, and Le Mans. Lyon were also swept by rivals Marseille, who defeated Lyon 1–2 at the Gerland and hammered them 1–3 at the Velodrome with Lyon's lone goal coming from an own goal by Lorik Cana. The club endured disciplinary issues with Ben Arfa and defender Sébastien Squillaci coming to blows in a training session, as well as the Brazilian Fred's constant undermining of the club's management, which ultimately led to his departure.
Eventually, the league was decided on the final day. In Lyon's match against Auxerre, Benzema scored a goal (his twentieth that season in Ligue 1), a mere 24 seconds after kick-off, followed by goals from Fred and Kim Källstrom, securing the league for Lyon. OL finished the season with only 4 points separating them from second placed team, Laurent Blanc's Bordeaux. In fact, they owed their league success largely to the direct results between the two clubs, which had seen Lyon dominate their rivals 3–1 and 4–2. Apart from those two games, Bordeaux had managed to match the Lyonnais' level of performances in the season, something no team had been able to achieve since the 2003–04 season when Paris Saint-Germain and Monaco had finished close to Olympique Lyonnais.
Benzema was later awarded the UNFP Player of the Year becoming the fourth straight Lyon player to accept the honor. In the cup competitions, Lyon performed well, reaching the final eight in the Coupe de la Ligue and also winning the Coupe de Francefor the first time in more than 30 years. In the final, Lyon faced Paris-Saint Germain and, despite, going through some difficult moments during the match against a side reputed to be cup competition specialists, escaped with a 1–0 (goal scored by Sidney Govou) win in extra-time. The victory over Paris Saint-Germain assured Lyon their first ever double.[6]
In spite of the League and Cup double being achieved for the first time in the club's history, 2007–08 was not considered by club supremo Jean-Michel Aulas as a highly satisfactory one. His hopes of seeing the club becoming a European powerhouse had again been dashed, and for the first time in years, the season had been marked by unrest in the dressing room.
Coach Alain Perrin, who had been under pressure from the very beginning of the season with the club struggling unusually in its first league games, was widely expected to lose his job. In fact, it was only his positive results that had managed to keep him in charge till the end of the season. As early as September 2007, he had been rather cruelly nicknamed "PPH: Passera Pas L'Hiver" (French for "Can't Last Beyond Winter") by sections of the French media.[7] Though the trophies won spoke in Perrin's favour, his lack of grip on his players and coaching staff (there were news of clashes involving Hatem Ben Arfa, Joël Bats and Robert Duverne) cast doubt on his ability as a manager. Furthermore, Perrin's chequered record as the manager of another big French club, Olympique Marseille didn't help his cause. Taking all those factors into account, Aulas fired him from his job at the end of the season.
With hindsight, Alain Perrin's record no longer seems as negative as it appeared at the time when the events happened. To his credit, he managed to create what was arguably the most entertaining Lyon side to have performed in the French League, in which they scored 74 times, a club record. Conversely, they also conceded more often than in previous seasons (37 goals), a logical consequence of Perrin's highly offensive 4–3–3. Perrin's credentials are further boosted by the several injuries to key players (Cris, Grégory Coupet) throughout the season and the fact that he was the first manager to place such a degree of trust in the talents of Karim Benzema, playing him as his central striker when previous coaches had often been using the attacker in wide positions. In addition, Hatem Ben Arfa, who had complained of being frozen out by Perrin, later clashed with all his subsequent coaches in France (Eric Gerets and Didier Deschamps), thereby clearing the blame which had been placed on Perrin's shoulders at the time when the conflicts were brought to the public's knowledge.
The Claude Puel years: dethroned and current state[edit]
Following the season, it was announced by Aulas that Perrin would not be returning as manager of the team, despite being the first Lyon manager to win the double. Lyon management attributed the firing to "Perrin's several malfunctions that affected the squad daily throughout the season" and their constant failure in Europe.[8]Following an extensive search, which linked the Lyon managerial position to several managers, including former Manchester United assistant and current Portugal national football team coach Carlos Queiroz,[9] Brazilian manager Vanderlei Luxemburgo,[10] and former French players and managers Didier Deschamps andLaurent Blanc[11] to name a few, it was announced on 18 June 2008 that Lille manager Claude Puel would succeed Perrin.[12]
Before Puel's arrival as manager, Aulas made several transfers, which included bringing in Nice teammates Ederson and Hugo Lloris, Metz prodigy Miralem Pjanić, and Lille midfielder Jean II Makoun. Following Puel's arrival, the club brought in the Ghanaian defender John Mensah and Monaco striker Frédéric Piquionne. The additions were later offset by the departure of veterans Sébastien Squillaci, Grégory Coupet, and Patrick Müller, as well as youngster Hatem Ben Arfa, who joined rivals Marseille.
Lyon began Puel's reign in negative fashion losing their first Trophée des Champions, after having won six straight, to Bordeaux. In the league, Lyon opened the season going on a seven match unbeaten streak before being embarrassed by Rennes in what the media described as a "thrashing".[13] Lyon responded positively to the loss going on another unbeaten run, this time of six matches, but, following a surprise loss to Paris Saint-Germain went on a three-match winless streak, which included a loss to relegation strugglers Nantes. With rivals Bordeaux and Marseille on their tracks, Lyon again responded going on a nine match unbeaten streak allowing the club to maintain their first place position. In the Champions League, Lyon, unlike last year, went unbeaten in their first five matches drawing the first two against Bayern Munich and Fiorentina and winning the next three scoring seven goals in two matches against Romanian club Steaua București and defeating Fiorentina 2–1. In the knockout rounds, Lyon, for the second straight season, were provided a tough test going against Barcelona. Despite controlling the first leg at the Gerland, which ended 1–1, Lyon were hammered 2–5 in the second leg by the Catalans, who later won the competition.
In the cup competitions, Lyon were embarrassed by second division club Metz losing their opening match in the Coupe de la Ligue 1–3. In the Coupe de France, Lyon defeated Marseille in the Round of 32. In the ensuing round, they suffered defeat by Lille 2–3, despite coming back from a goal down on two occasions. Lyon later lost to Lille in the league a mere three days later and, on 11 April 2009, following a draw with Monaco, lost their grip on first place position. Lyon followed the draw by going on a three-match winless streak, which included a loss to title contenders Bordeaux and a disastrous defeat by Valenciennes, which effectively eliminated the club from title contention. Despite going undefeated in their final four matches, Lyon finished in 3rd position behind Marseille and champions Bordeaux. The finish ended an impressive streak of seven successive titles. For the first time since the 1999–2000 season, the club finished out of the Top 2. However, by winning 3–1 at the Vélodrome against Olympique Marseille on 17 May, they helped Girondins Bordeaux take the lead and eventually win the league, thus gaining the satisfaction of having hurt bitter rivals Marseille's chances in both the Coupe de France and Ligue 1.[14]
The following season would bring no such domestic satisfaction as this time, Marseille did manage to win the league for the first time since 1992, with Didier Deschamps at the helm. On their way to the title, the Mediterranean club beat Lyon 2–1 in March to begin an impressive run of successes that proved to be decisive. For Lyon, the fact that the title was won by their rivals made the fall from grace experienced since 2008 under Claude Puel even more bitter. Their second place finish with 72 points offered little consolation.
Performances in the Champions League proved to be the season's biggest satisfaction, though the Lyonnais' run ended abruptly with a 3–0 semi-final loss atGerland against Bayern Munich (0–4 loss on aggregate). OL's run in the competition included a memorable win in Liverpool in October 2009,[15] making them the second French club to win a game at Anfield after Olympique Marseille in October 2007. The club finished second of its group behind Fiorentina and was drawn against Real Madrid for the round of sixteen. Despite odds being heavily stacked against them for the tie, the French took a surprise lead when Jean II Makounscored a long-range effort. They held on to their lead, but were still expected to go out in the second leg with the Spanish giants playing on their home turf. At the Santiago Bernabeu, Real Madrid took an early lead through Cristiano Ronaldo, and looked like they would easily get past their opponents. However, Lyon produced a resilient performance and managed to keep their deficit to one goal. In the final 15 minutes, Miralem Pjanić netted from close range to give his side a crucial away goal. The game finished 1–1 and Lyon advanced to the quarter finals. With the win at Liverpool, the qualification over two legs against Real Madrid turned out to be the highest point of Claude Puel's stint as the club manager. In the quarter final, Lyon knocked out fellow French club Girondins Bordeaux, winning the first leg 3–1 at home and losing the second leg in Bordeaux 0–1. This was followed by elimination at the hands of Bayern Munich.
In the summer of 2010, Jean-Michel Aulas's marquee signing was playmaker Yoann Gourcuff from Bordeaux, following a lengthy negotiation process.[16] Jimmy Briand also arrived on a free transfer from Rennes. Having endured a poor 2009–2010 season that had culminated in a shambolic 2010 World Cup campaign in South Africa, Yoann Gourcuff was expected to revive his career in Lyon. However, he failed to perform to the expected level, seemingly unable to shake off his disappointing World Cup campaign. Another player struggling to deal with the aftermath of that World Cup was Jeremy Toulalan, who used to be one the club's most reliable performers.
2010–11 ended up as the club's worst season since they became genuine title contenders in the early 2000s. For the first time since the French league had reverted to 20 clubs (that is, 2002–03), Lyon ended the season with less than 65 points (64). The previous worst had been 68 in 2002–03, a tally that had been enough for the club to win the league at the time. Only the erratic form of direct competitors Paris Saint-Germain allowed the Lyonnais to hang on to 3rd place, qualifying them for the preliminary round of the 2011–12 Champions League. In the Champions League, Lyon again met Real Madrid in the round of sixteen, but failed to reproduce the upset of 2009–10. After a 1–1 draw at Gerland, the Gônes were soundly beaten 3–0 in the Spanish capital. Progress in the Coupe de la Ligue and Coupe de France was also unsatisfactory.
For the first time since Jean-Michel Aulas purchased the club in 1987, fans revolted against the manager in charge. Claude Puel was repeatedly attacked through banners deployed in home games that lambasted his record. During a game at Gerland against Stade Malherbe Caen in the spring of 2011, towards the end of the season, OL supporter groups produced several banners directed at Puel, including one that read "Puel, la seule chose que t'aies gagné à Lyon c'est l'argent" ("Puel, the only thing you managed to win in Lyon was money").[17] The banner was deployed 20 minutes before the game ended, and this was followed by thousands of fans leaving the stands. In the same game, the fans had chanted the name of Gérard Houllier, who for them was a symbol of the club in the days when it used to win games with dazzling performances. Earlier in the season, following a derby loss at home against Saint-Étienne, President Aulas had to calm down fans who were asking for the manager's head.
In June 2008, Aulas had appointed Puel as an English-style manager with broader prerogatives than usually allowed for French managers. In spite of disappointing results, especially during the 2010–11 season, he kept repeating that Puel would see out his contract that ran until the summer of 2012. However, in the spring of 2011, a separation between the two parties was already looking inevitable. Puel could not see eye to eye with the fans, who perceived him as a man from the south who had ruined their club and ended its dominance on the French football scene. He suffered the ignominy of becoming the first OL manager since Bernard Lacombe to have a trophyless career on the Gerland bench. However, unlike Lacombe, Puel had arrived at the club at a time when it was the top side in France and with millions spent on transfers such as Hugo Lloris, Ederson, John Mensah, Miralem Pjanić, Miralem Pjanić, Lisandro López, Bafétimbi Gomis, Michel Bastos, Aly Cissokho, Dejan Lovren and Yoann Gourcuff, he had a moral duty to bring home trophies, which he failed to do.
In addition, the former Monaco manager was handicapped by his poor communication skills and his apparent lack of enthusiasm during media events. His tactics were perceived as negative and for the first time in decades, Lyon were being associated with boring football. His relationship with players was equally poor, to the point that during the 2010–11 season, no one would speak out in defence of him when he was criticized by fans or the media. Several players, including Yoann Gourcuff,[18] hinted that their poor form could partly be explained by disagreements with the coach's tactics. Finally, Puel also took a lot of stick for his excessively physical training regimes that led to a lot of muscular injuries in the course of the 2010–11 season.
Taking into account that poor record on all counts, Jean-Michel Aulas was forced to reconsider his initial plans. On 15 June 2011, Lyon began procedures to end Claude Puel's contract. On 20 June 2011, Puel vacated his post, but both parties are still negotiating over his severance allowance. Former Lyon and Arsenal player Rémi Garde has taken over as club manager, with the primary aim of repairing the damage done by Claude Puel's reign.
Olympique Lyonnais Lyon merkezli Fransız futbol kulübü. Fransa'nın en üst düzey ligi olan Ligue 1'de mücadele ederler, Fransa'nın en başarılı kulüplerinden biri olarak kabul edilen Lyon takımının Ligue 1'de 7 şampiyonluğu vardır. Tüm zamanlarda Lig dördüncüsü olup, üst ligde toplam 51 sezon mücadele etmiş; Ligue 1'de 1,800'den fazla maç yapmıştır.
Olympique Lyonnais başlangıçta iki spor kulübü olarak kuruldu Lyon Olympique Universitaire, ve orijinali 1896 yılında Racing Club de Lyon ardında 1899, Lyon Olympique adı altında. (Futbol branşı olarak) Kulübün ilk yıllarında, futbol branşı yerel rakibi FC Lyon karşısında gölgede kaldı. LOU ve FC Lyon yerel rakipleri CS Terreaux ve AS Lyonnaise takımlarıyla rekabeti paylaştılar. 1910 yılında, Lyon Olympique Fransa şampiyonluğunu kazandı ve rakiplerini gölgede bıraktı. 1917 yılında, şehir halkının dört tane külüp içerisinden farklı farklı kulüpleri desteklemeleriyle Lyon şehri dörde bölündü. 1945 senesinde, Lyon Olympique takımını idare eden Félix Louot şart koştuğu liderlik, kararlılık, ve inanç ile Lyon kentinde profesyonel futbol kulübü yaratmak için emir verdi. Ardından gelen bazı başarılarla kulüp birinci lige çıktı. Fakat bu başarılar herkesi memnun etmedi. Çünkü Lyon Olympique Universitaire bünyesinde amatör ve profesyonel birimlerin birlikte barınması bazı problemlere yol açtı. Bu yüzden çok sayıda anlaşmazlıklar ile Louot ve onun etrafındakiler kendi kulübünü kurmak fikri üzerinde düşünmeye başladılar. 3 Ağustos 1950 tarihinde, Louot'un planı meyvelerini verdi. Yeni kulüp Olympique Lyonnais adıyla Dr. Albert Trillat ve diğerleri tarafından resmen kuruldu. Önceki takımın bölünmesi nedeniyle, yeni kurulan Lyon takımı yerel mimar Tony Garnier tarafından tasarlanan Stade de Gerland adlı stadyuma taşındı. Kulübün ilk antrenörü Oscar Heisserer'dir. Lyon takımı ilk resmi maçını, 26 Ağustos tarihinde CA Paris-Charenton takımına karşı 3–0'lık skor ile kaybettiği maçta oynadı. Bu maçı 3.000 kişilik taraftar izledi. 1951 yılında, kulüp ikinci lig şampiyonluğunu elde etti. Böylece takım birinci lige yükselmiş oldu, fakat bundan sadece bir sezon sonra küme düşerek tekrar ikinci lige döndü. Takip eden iki sezonda ikinci ligde mücadele etti. Nihayet 1953–1954 sezonunda Heisserer liderliğinde kulüp tekrar birinci lige yükseldiğinde Heisserer kulüpte 4 yıl menajer olarak çalıştıktan sonra ayrıldı ve yerine Julien Darui getirildi, fakat o da kulübü birinci ligde sadece altı ay çalıştırdı ardından yerine Lucien Troupel getirildi. Troupel yarım sezon çalıştırdığı Lyon takımı ile ligi 12. sırada bitirdi. Kötü başlangıca rağmen, Troupel kadrosunu yetenekli oyuncularla doldurdu ki kendisi tecrübeli oyuncuları tercih ederdi. Takip eden sezonda takımı Fransa Kupası'nda yarı final oynadı. Önümüzdeki 3 sezon içerisinde (1956-59) Lyon takımı ligi orta sıralarda bitirdi. 1959'da Troupel yerine takımın başına Gaby Robert geçti. Yeni menajerin gelmesiyle birlikte yeni oyuncu akını başladı örneğin; Arjantin Nestor Combin, Kamerun'lu forvet Eugène N'Jo Léa ve Fransız Jules Sbroglia en büyük transferlerdi. Bu transferlerle, Lyon tüm çabasına rağmen 1959-60 Division 1 ligini 16. sırada bitirdi. [1][2] 61047.html
60lar ve 70ler
Olympique Lyonnais 60larda sınırlı başarılar yakaladı kısmende olsa forvet Fleury Di Nallo sayesinde ki kendisi The Little Prince of Gerland yani Gerland'ın Küçük Prensi adıyla bilinirdi. Belkide Lyon'un gelmiş geçmiş en büyük oyuncusudur. Lyon menajeri Lucien Jasseron önderliğinde ligi 5. sırada bitirerek kulüp ligdeki en başarılı performansını sergiledi. Bununla beraber Fransa Kupası'ndaBordeaux takımını 2–0 yenerek kupaya uzandı. Ayrıca kulüp takip eden sezonda kendi rekorunu geliştirerek ligi 4. sırada bitirdi. 1964–65 Sezonu Aynı sezonda Nestor Combin'in İtalyan kulübü Juventus'a gitti. Takım onun yokluğunda daha kötü duruma geldi ve takım ligi 6. sırada bitirdi.[1] Lucien Jasseron takımın başından ayrılınca yerine Real Madrid'in eski oyuncusu Louis Hon geçti. Louis, La Liga'da Taktisyen olarak bilinirdi. 1966–67 Sezonu sezonunun sonunda ise takım ligi 15. sırada bitirdi. Ancak bu başarısızlığın içerisinde olumlu bir not ki Lyon ikinci kez Fransa Kupasını kazandı. (Sochaux karşısında 3–1'lik skor ile). 1967-68 Sezonu UEFA Kupa Galipleri Kupası'nda Lyon kulübü çeyrek finale çıktı ve çeyrek finalde, Almanya ekibi Hamburg'a kaybetti. Bunun ardından Hon'un işine son verilerek yerine eski Lyon efsanesi Aimé Mignot geçirildi. Mignot ilk sezonunda tutuk başladı, ligi 9. sırada bitirdi ve Fransa Kupası'nda Son 16 turunda elendi. Bu tutarsızlığın sebeplerinden bir taneside Di Nallo'nun ayağının daha ligin dördüncü maçında kırılmasıdır. Di Nallo güçlü bir oyuncu olmasına rağmen ancak 1969–70 sezonunda geri dönebildi. Lyon hala tutarsız devam ediyordu ve o sezon ligi 15. sırada bitirdi.[1] 1970lerde Fransa'da Loubo denilen Sırp defansçı Ljubomir Mihajlović takıma katıldı. Ayrıca Lacombe genç oyuncu yetiştirme görevini Di Nallo'dan devraldı. Bu yeni on yılın başlangıcında Fas asıllı Fransız ortasaha oyuncusu Serge Chiesa parladı. 1972–73 sezonunda Lyon üçüncü kez Fransa Kupasını kaldırdı ki bu maçta rakibi Nantes takımıydı ve maçı 2–1'lik skorla kazandılar. Jacquet kulüpte menajer olarak çalıştı ve ilk başlarda başarılı olmasına rağmen, onun dört yıllık çalışma süreci (1976–1980) önem arz etmiyordu. Jacquet'in görec süresi boyunca Lyon'un başkanları değişti ve Bernard Lacombe'yi rakipleri Saint-Etienne takımına kaptırdılar.1979-80 sezonunun yarısında Jacquet'in görevine son verdiği açıklandı ve kulüpten sezon sonu ayrıldı. Yerine takımın başına eskiden Fleury Di Nallo'nun asistanlığını yapan Jean-Pierre Destrumelle getirildi. Destrumelle kulüpte sadece bir yıl kaldı, ama birkaç önemli oyuncu kazandırdı örneğin; Jean Tigana, Alain Moizan, Simo Nikolić, ve Jean-Marc Furlan. Kulüp ligi üst sıralarda bitirdi ve Stade de Gerland'da 48,852 gibi kalabalık sayıdaki taraftarların önünde oynadılar. Sonraki altı yıl (1981–1987), üç farklı menajer ile oynadı, Vlatko Kovačević, Robert Herbin, ve Robert Nouzaret. 1987'de, kulüp ikinci ligde oynuyordu.
Başarıların Gelmesi
1987'nin Haziran'ında Fransız işadamı Jean-Michel Aulas kulübün kontrolünü aldı ve kulübünü Ligue 1'e yükseltmek için çeşitli yatırımlar yaptı. Çılgınca bir planı vardı, bu plan Lyon'u Avrupa takımları seviyesine yükseltmekti. Aulas'ın ilk sezonu (1987–1988) başarılı oldu kulübü iyi bir performans ile ikinci ligin B Grubunu 2. sırada bitirdi. Yalnız Play-off'larda aynı sürekliliği gösteremedi. Aulas'ın yönetimi boyunca üç farklı teknik direktör görev yaptı. Nouzaret, sezon başında başlayıp , yarısında ayrıldı ve yerine Denis Papas geçti görevi yalnızca birkaç ay sürdü. Eski Lyon oyuncusu Marcel Le Borgne görevi devraldı ve sezon sonuna kadar yönetti.
Takip eden sezonda, Aulas, 1970'lerde Lyon'da doğan ve oynayan 36 yaşındaki Raymond Domenech'i göreve getirdi. Domenech Alasan kulübü FC Mulhouse'yi çalıştırmıştı. Aulas ayrıca yeni istifa eden Bernard Lacombe'yi geri getirdi ve Lacombe sportif direktörlük görevini aldı. Birinci ligi hedefleyen başkan Lacombe ve Domenech'e tam yetki verdi. Domenech kadrodaki rekabeti artırmak için takıma birkaç tecrübeli oyuncu kazandırdı. Örneğin; Kongo'lu forvet Eugène Kabongo ve François Lemasson. Lyon üçüncü kez Ligue 2 şampiyonu olurken, Kabongo 21 gol ile öncülük etti. Olympique Lyonnais'un ilk saygın sezonu Raymond Domenech yönetimi altında oldu, küme düşme korkusundan uzak bir pozisyonda ligi sekizinci olarak bitirdi. Domenech'in ikinci sezonunda, birinci ligde; Aulas'ın planı gerçekleşti ve ligi 5. sırada bitirdiler buna ilaveten sezonun son maçında Gerland'da Bordeaux galibiyeti ile bunu süslediler. Öncelikle, Lyon UEFA Kupası'na giremedi, ancak, ardından Monaco'nun 1991 Fransa Kupası Finali kazanmasıyla Lyon için bir şans doğdu. sonraki sezon Domenech beklentilerin çok daha aşağısında kaldı. Kulüp UEFA Kupası ilk turunda Türk kulübü Trabzonspor'a elenirken, (4–8 toplamda) Fransa Kupası'nda da Istres takımına yine ilk turda elendi. Ligi 16. sırada bitiren Lyon takımı, Aulas döneminde en kötü sezonunu geçirdi. Takip eden 1992–93 Ligue 1 sezonunda Lyon yine ligi alt sıralarda bitirdi. Domenech görevinden istifa ederek Fransa U-21 takımı'nı çalıştıracaktı.
Aulas'ın ilk tercihi eski Fransız milli oyuncu ve Lyon ortasahası Jean Tigana oldu. Tigana'nın gelişinin ardından kulüp birçok dünya standartlarında oyuncuları kadrosuna kattı. Ardından Lyon ligi şampiyon FC Nantes takımının ardından 2. sırada bitirdi. İkinci olmak demek UEFA Kupası'na katılmak demekti. Yeni sezonda yeni bir rekabet doğdu; Fransa Lig Kupası. Lyon kupanın ilk yılında Son 16 turunda PSG tarafından kupa dışına itildi. Tigana başarılı bir sezonun ardından Lyon'dan ayrılarak Monaco takımına geçti. Ancak onun gidişiyle beraber ayrılıklarda başladı, tecrübeli savunma oyuncusu N'Gotty Paris'e ve Amoros Marsilya takımına döndü. Aulas genç forvetleri Maurice ve Gava'yı takımda tutmayı başardı. 1995-96 sezonunda, Guy Stéphan kulübün çalıştırıcısı oldu. Stéphan, tüm sezonu kapsayacak Gava'nın sakatlanması ile ilk dönemlerinde zorluklarla karşılaştı. Bu sebeple, yeni teknik direktör Maurice, Ludovic Giulyd ve Cédric Bardon gibi genç ve deneyimsiz oyunculara güvenmek zorunda kaldı. Maurice beklentileri 18 gol atarak karşıladı, ancak; Giuly ve diğerleri sadece 4 gol kaydetti. Tecrübesizlik lige yansıdı ve Lyon ligi 11. sırada bitirdi ve UEFA Kupası ikinci turunda İngiliz kulübü Nottingham Forest'e elendi (1–0 toplam). Fransa Kupası'nda da erkenden elendi. Kötü sonuçlara rağmen, Lyon'un Fransa Lig Kupası nedeniyle hala UEFA Kupası'na doğrudan katılma hakkı vardı. 96 Lig Kupası'nda Metz ile karşılaşan Lyon kupayı penaltılarla 4–5'lik skor neticesinde kaybetti. Yeni sezonda forvet Alain Caveglia'nın yanı sıra tecrübeli ortasaha oyuncusu Christophe Cocard'da geldi. Ancak, Stéphan kötü şansıyla beraber yine birçok zorluklar yaşıyordu, yıldız forveti Maurice'nin Aşil tendonunun yırtılması sonucu altı ay sahalardan uzak kaldı. Sahalara tekrar dönmesi 1996 Yaz Olimpiyatlarından sonrasına kaldı. Gücünü yitiren takım tamamen ve Stéphan'ın işine rakibi Auxerre karşısında kalesinde 7 gol gördüğü utanç verici mağlubiyetinden sonra son verildi.[4] Onun yerine acilen Bernard Lacombe getirildi. Lacombe takımın şekli ve çevresindeki değişikliklere hızlı başlamıştı. Tüm bu değişimlere rağmen takım hala birçok kulvarda mücadele ediyordu. Toparlanan takım ligi 8. sırada bitirdi. Bu demek oluyordu ki takım gelecek sene UEFA Intertoto Kupası'nda mücadele edecek. Sezonda ayrıca 16 gol atan Giuly dikkat çekti. Ertesi sezon takım nihayet ligi 6. pozisyonda bitirdi UEFA Kupası'nı garantileyen takım sezonun son maçında Auxerre takımına konuk oldu. Ayrıca kulüp Fransa Kupası'nda yarı finale ulaştı. Bu kulübün 1976 yılından beri gerçirdiği en güzel sezondu. Avrupa'da UEFA Kupası ikinci turunda Ronaldo ve Giuseppe Bergomi gibi donanımları olan İtalyan takımı İnter Milan'a elenen takım Intertoto Kupasını kazandı. San Siro stadındaki 2–1'lik maça rağmen Lyon'un evinde 1–3'lik skor ile Lyon turnuvadan elendi. Daha sonra İnter Alman temsilcisi Schalke karşısında UEFA Kupası'na uzanan takım oldu. 1998-99 sezonunda Vikash Dhorasoo ve Marco Grassi gibi yeni transferleri ile Lyon lige Toulouse takımını 6-1 yenerek mükemmel başladı. Aynı şekilde Marseille ve Bordeaux takımlarını 2–1'lik skorla yendiler. Ancak, 3 Şubat 1999'da, kulüp Luc Borrelli'den çok acı bir haber aldı, takımın birinci kalecisi trafik kazasından yaşamını yitirdi. Borelli takım ve oyuncular için çok önemli bir figür olmuştur, bu haber camiayı derin bir yasa gömdü. Borelli'nin sırt numarası olan 16 numarayı kulüp emekliye ayırdı. Tüm bu olumsuzluklara rağmen, ligi 3. sırada tamamlayan takımın performansı takdire değer idi. Bu sonuçla takım UEFA Şampiyonlar Ligi'ne ilk kez katılma hakkı kazandı. Kulüp Fransa Kupası'nda ve Lig Kupası'nda oldukça zorluklar yaşadı fakat UEFA Kupası çeyrek finaline ulaşan takım başka bir İtalyan temsilcisi Bologna takımına (0–5 toplamda) elenerek kupaya veda etti.[5] 1990larda kulüp kuruluşundan beri istenilen Avrupa Takımı hüviyetine bürünmeye başlıyordu. 1994–95 sezonunda ligi 2. sırada ardından gelen üç sezonda ilk 5'te yer aldı. 1998–99 ve 1999-00 sezonlarında 3. sırada tamamladı. Yüzyılı bitişinde, Lyon takımı her konuda başarıya ihtiyaç duyuyordu ve bir şekilde de bu ihtiyaç karşılanacaktı.
Saygınlığın Kazanılması
Yeni bir milenyumun başlangıcında, Olympique Lyonnais, Fransa futbolunda limitsiz başarılara ulaşmaya başlamıştı. 1998–99 sezonunda, Aulas büyük bir kumar oynayarak Brezilyalı milli futbolcu Sonny Anderson'u İspanya devi FC Barcelona'dan €17 milyon ücret ile Fransa rekoru kırarak takıma kazandırdı. Katalan kulübünden gelen Sonny ondan önce Ligue 1 ekiplerinden Monaco ve Marseille'de oynamıştı. Aulas daha sonra İtalyan kulübü Samdoria'dan Pierre Laigle ve Lens kulübünden Tony Vairelles'i kadrosuna kattı. 1999–00 sezonunda Lyon lige yavaş başladı, ama sonunda kulüp ligin kontrolünü eline aldı. Kulüp ilk Şampiyonlar Ligi maçında, Slovenya temsilcisi NK Maribor takımına 3-0 (toplam) kaybetti. Bu sonuç kulübün Avrupa tutkusunu değiştirdi ve UEFA Kupasına yöneldiler, bu kupada da üçüncü turda kupaya veda ettiler. Sezonun yarısında Lyon birinci sıradaydı, ama 15 Şubat 2000 tarihinde, Nantes'e karşı 1–6'lik skor ile ağır bir yenilgi aldı. Dört gün sonra, Fransa Kupası'nda Bastia takımına elendi. Kulüp ligi 3. sırada bitirerek UEFA Şampiyonlar Ligi'ni garantiye aldı. Takip eden sezonda, Lacombe görevinden ayrıldı ve yerine Jacques Santini getirildi. Lacombe daha sonra Aulas'a özel danşıman oldu. Santini Brezilyalı Edmílson ve Caçapa'yı aldı ayrıca Patrick Müller'in alınması için emir verdi. Lyon sezona başladı ve sezonun ilk yarısını 9. sırada bitirdi. Şampiyonlar Ligi'nde, Santini önderliğinde kulüp ilk grup aşamasında iyi bir başarı elde ederek grubu 2. sırada bitirdi. Böylece ikinci grup aşamasında kendine yer edindi. Bu aşamada takım Bayern Münih ve İngiliz kulübü Arsenal gibi takımlarla karşılaşacaktı. Lyon turnuvadan elendi. Fransa Kupası'nda Monaco takımı karşısında yeni oyuncuları Caçapa ve Müller'in attığı gollerle kazanarak kupaya 2-1lik skor ile uzandı.
2001–02 sezonunda Avrupa'da henüz bilinmeyen Juninho Pernambucano takıma katıldı. Santini, ayrıca 2001 Yılın Oyuncusu Éric Carrière ve alt yapıda yetişen Sidney Govou adlı oyuncuları takıma kattı. Kulüp sezona şampiyonluk mücadelesi veren Lens takımına 0–2 mağlup olarak sezona başladı. Daha sonra altı maçlık yenilmezlik serisi yakaladı, ki bunların beş maçı galibiyetti, bu sonuçlarla kulüp liderlik koltuğuna oturdu. Şampiyonlar Ligi'nde, kulüp grubu üçüncü sırada tamamladı, bu sonuçla UEFA Kupası'na katılmaya hak kazandılar. Bu turnuvada, Çek temsilcisi Slovan Liberec takımına karşı dördüncü turda elendiler. Ligin uzun bir bölümünde Lyon ikincilikteki yerini korudu, Sidney Govou, Auxerre takımına karşı oynanan maçta 90. dakikada gol atarak Lyon'u 1–0'lık skor ile kurtarıyordu. Bu galibiyet ile Lens takımı ile Lyon takımı puanları eşitlendi. 4 Mayıs 2002 tarihinde, final maçı olan 1. sıradaki Lens ile 2. sıradaki Lyon Stade Gerland stadında ligin son gününde karşı karşıya geldiler. Oyun Govou'nun golü ile yedinci dakikada açıldı. 14. dakikada, Lyon Philippe Violeau ile iki gol bularak skoru değiştirdi. Ardından, Lens takımı eski Lyonlu Jacek Bąk'den bir gol bulmasına rağmen, maçı Lyon 3-1 kazanarak ilk kez Ligue 1 şampiyonu olacaktı.
Lens galibiyetinden bir iki hafta sonra, Santini Fransa Milli Futbol Takımı menajeri olacaktı. 1 Ağustos 2002 tarihinde, kulüp başkanı Aulas, manejer Santini yerine getirilen eski Stade Rennes menajeri Paul Le Guen'i menajer olarak tayin ettiğini açıkladı. Le Guen Lyon'un eğitim merkezlerini geliştirmek için çeşitli politikalar uyguladı, Centre Tola Vologe, ve Hatem Ben Arfa, Demba Touré gibi genç oyuncularla kontrat yapıldı. Le Guen ayrıca Juninho, Péguy Luyindula, ve Jérémie Bréchet gibi yeni oyuncular kazandırdı. Le Guen'in en önemli transferlerinden birisi kuşkusuz Hollanda kulübüVitesse'den alınan ortasaha oyuncusuMahamadou Diarra idi.
Le Guen began the season capturing the club's second Trophée des champions title after a 5–1 hammering of Lorient. In the league, Lyon recorded big wins overSedan and Bastia, but fell to as low as 10th position, due to focusing more on the UEFA Champions League, where they again finished in third and were shifted over to the UEFA Cup. Following the Lyon's elimination from the UEFA Cup (0–1 on aggregate to Turkish side Denizlispor) and the domestic cup competitions, the club focused on the league and reached the top of the table with six matches remaining. Facing mounting pressure from rivals Monaco and Marseille, Lyon went on a five-match unbeaten streak, effectively giving the club their second straight Ligue 1 title. Lyon lost the final match of the season to Guingamp 1–4, but the title had already been secured. The club's celebrations were ecstatic having repeated, but later turned to tears as on 26 June 2003, Lyon midfielder Marc-Vivien Foé suffered cardiac arrest while playing for the Cameroon national team at the 2003 FIFA Confederations Cup. The death was even more shocking to some as it occurred at the Stade Gerland. Out of respect, Foé's number 17 was retired.
Le Guen's second season saw Lyon win their third consecutive league title for the 2003–04 season. Le Guen continued his policy bringing in young good talent signing Florent Malouda, Michael Essien, and Anthony Réveillère fromGuingamp, Bastia, and Valencia, respectively. The club also signed veteran Brazilian Giovane Élber and promoted the young left backJérémy Berthod to the senior team. In the league, Lyon was mostly dormant during the fall season only reaching the top of the table in the spring on 20 March 2004, following a 1–0 victory over Nantes. The club also were shockingly defeated in Coupe de la Ligue losing to Lens in their opening match on penalties. Lyon, eventually, held on to their hold giving the club their third consecutive Ligue 1 title. The club performed especially well in the newly revamped format of the UEFA Champions League reaching the knockout stages after winning their group, upending the German powerhouse Bayern Munich. In the Round of 16, Lyon were pitted against Real Sociedad and defeated the club 2–0 on aggregate advancing to the quarterfinals where they lost to Portuguese club Porto, who ultimately won the competition.
Domestic domination strengthens, progress in Europe
The 2004–05 season saw Lyon win their fourth consecutive Ligue 1 title by a majority margin. With many of his players being linked to clubs abroad, Le Guen openly denounced the rumors keeping his core players at the club and also signing Ligue 1 starlet Éric Abidal from Lille and Sylvain Wiltord and the Brazilian defender Cris and striker Nilmar from abroad. Lyon began the season capturing their third straight Trophée des champions defeating Paris Saint-Germain on penalties and got off to a fast start in the league. By October 2004, the club had easily achieved a sizable lead that they would never give up winning the title by an amazing 12 points. By comparison, in their previous title-winning campaigns of 2002, 2003 and 2004, the club's lead over the second placed team had never exceeded 3 points.
In the Champions League, the club's dominance on the domestic level was finally shifting to the European level. Lyon cruised through to the knockout rounds losing only to Manchester United, and topping their group ahead of the English giants. In the knockout stages, Lyon dominated Werder Bremen 3–0 in Germany and destroyed them 7–2 at the Gerland. Going into the quarterfinals, Lyon were heavy favorites against Dutch club PSV, but were shockingly held to 1–1 draws in both legs and eventually bowed out on penalties, also penalized by a number of dubious decisions from match officials. On 9 May 2005, with Lyon favorably ahead in the league, Le Guen announced that it would be his final season at the club. He resigned, despite being offered a three-year contract extension by management.[5] Following the season, midfielder Michael Essien was awarded the UNFP Player of the Year award becoming the first Lyon player to achieve this honor.
Just two weeks after Le Guen's announcement, on 29 May 2005, club president Jean-Michel Aulas announced that the club had reached an agreement with former national team and Liverpool manager Gérard Houllier with the latter agreeing to a two-year deal that brought him back to French club football management 17 years after he had left Paris Saint-Germain. Houllier, already equipped with a championship side, brought in strikers Fred and Norwegian John Carew and midfieldersBenoît Pedretti from Marseille and Portuguese international Tiago from Chelsea to fill the void of the departed Essien, who moved to Chelsea. The Essien transfer concluded a summer-long transfer battle between the Ghanaian and the club. Houllier, a known youth developer, also increased the playing time of youth productsKarim Benzema, Hatem Ben Arfa, and Jérémy Clément. He also inserted Juninho as lead captain.
Lyon began the 2005–06 season going on a 15 match unbeaten streak. This included another Trophée des champions title and victories in the league and Champions League. One of those victories included Lyon humbling Spanish giants Real Madrid 3–0 at the Gerland in front of a sold-out crowd in the club's opening group stage match of the 2005–06 UEFA Champions League. Lyon continued their domination of the group going undefeated. In the league, the club went on unbeaten streaks of seven matches on three occasions. The club reached the top of the table on 28 August 2005 and never gave up the spot winning their final league match 8–1 over Le Mans, in which Fred scored a hat trick. The victory was, without question, the best of the season, but wasn't required as the club had already secured their league title following the 35th match day. In the end, Lyon captured their fifth consecutive title winning the title by a stunning 15 points. Lyon, however, suffered heartbreak in the cup competitions, losing in the semi-finals of the Coupe de France to rivals Marseille and also suffering elimination from the Champions League in the quarterfinals to Milan, despite being minutes away from advancing to the semi-finals due to an away goal from Mahamadou Diarra. Milan secured the berth with an 88th minute goal from Filippo Inzaghi. After the season, a Lyon player was awarded the UNFP Player of the Year, for the second straight year with Juninho earning the honor.
Under Gérard Houllier, Lyon won back-to-back titles in 2006 and 2007
The 2006–07 season saw Lyon increased other clubs notion that they were a selling club as they loss Diarra to Madrid for approximately €25 million, sold John Carew the previous winter to Aston Villa in a swap deal for Milan Baroš, and let Jérémy Clémentleave for Scotland for a modest €2.5 million. Houllier and Aulas, however, replaced these players with Ligue 1 stars. These included the Swede Kim Källström from Rennes, Jérémy Toulalan from Nantes, and Alou Diarra from Lens. The season, for the first time in years, saw Lyon perform well in all competitions. In the league, Lyon achieved historic success topping the table at the winter break with a record 50 points. The club reached the quarterfinals of the Coupe de France and made it all the way to the 2007 final of the Coupe de la Ligue, where they lost to Bordeaux 0–1 due to a late goal from Carlos Henrique. In the Champions League, Lyon continue to display their dominance in the group stage going undefeated for the second straight season. Unfortunately, for the first time in three years, Lyon suffered elimination, not in the quarterfinals, but in the Round of 16, losing to Roma after being decisively beaten 0–2 at the Gerland by the Giallorossi. Despite struggling during the second half of the league, Lyon maintained their first place positioning again winning the league, their sixth straight, by double digits. Malouda later completed the hat trick that season winning the Player of the Year award becoming the third Lyon player to be bestowed with the honor.
After the season, manager Gérard Houllier's contract expired and he departed. His track record was largely positive: he had not only maintained OL's stronghold on French football, but reinforced it, leading them to record points totals (84 in 2005–06, 81 in 2006–07) and record leads over the second place team (15 and 17 points respectively). Till date, those points tallies remain the highest ever achieved by Lyon under any manager in their league history, something few fans had anticipated at the time of his departure. Houllier's main failure had been the Champions League. In spite of going within seconds of leading OL to their first ever semi-final of the competition in the 2005–06 edition, Houllier's side had ultimately succumbed to late AC Milan goals. 2006–07 had been even worse with Roma humbling the French team in the round of sixteen, signalling Lyon's earliest European exit since the 2002–03 season.
League and Cup double amid struggles
In need of a replacement, Aulas decided to bring in former Portsmouth manager Alain Perrin, who was coming off a monumental Coupe de France win the previous season with Sochaux. Before the start of the season, Lyon lost several key players. Most notably Malouda, who left for Chelsea, Abidal, who joined Barcelona, Tiago, who departed for Juventus, and Caçapa, who left for Newcastle United on a free transfer. In an effort to replace the players, Aulas continued his strategy of signing the league's top players. Arriving at the club were Lille teammates Mathieu Bodmer and Abdul Kader Keïta, who joined for a combined fee of €24.5 million with Keïta being Lyon's highest paid transfer at the time. Other arrivals included 2006 FIFA World Cup-winner Fabio Grosso, who joined from Internazionale, César Delgado, and Jean-Alain Boumsong with the latter two joining the club during the winter transfer period.
Perrin began the 2007–08 season with the more modern 4–3–3 formation vacating the tactics of the club's previous managers who opted for the more simple 4-3-1-2formation. Perrin also promoted the youngster Karim Benzema to the lead striker role and converted Hatem Ben Arfa into a left winger in order to relieve Malouda's departure. Due to this, the club struggled to adapt losing two of their opening three matches. Perrin also lost important players Grégory Coupet and Cris to long-term injuries. Following these setbacks, the team, most notably Benzema, rejuvenated itself and went unbeaten in their next ten matches, which put them top of the table, with Benzema scoring nine goals. In the Champions League, the club, just like in the league, struggled early losing 0–3 to both Barcelona and Scottish club Rangers. The club did manage to reach the knockout rounds thanks to back-to-back wins against German club Stuttgart (0–2 and 4–2), a 2–2 home draw with Barcelona, and a massive 3–0 win over Rangers on the final match day at Ibrox Park. In the knockout rounds of the Champions League, Lyon faced Manchester United, and earned a 1–1 draw in the opening leg at home. In the second leg, played at Old Trafford, Lyon held the home side to only one goal, but could not get on the score sheet, thus suffering elimination in the Round of 16 for the second straight season. Manchester United eventually went on to win the competition.
Karim Benzema, the club's primary output during the 2007–08and 2008–09 seasons
The league season was marked by some erratic performances, disciplinary problems, and by a much less marked domination;Bordeaux emerged as serious contenders for the title and Lyon, despite maintaining first place for the entire season, struggled losing to minnows Caen, Lens, and Le Mans. Lyon were also swept by rivals Marseille, who defeated Lyon 1–2 at the Gerland and hammered them 1–3 at the Velodrome with Lyon's lone goal coming from an own goal by Lorik Cana. The club endured disciplinary issues with Ben Arfa and defender Sébastien Squillaci coming to blows in a training session, as well as the Brazilian Fred's constant undermining of the club's management, which ultimately led to his departure.
Eventually, the league was decided on the final day. In Lyon's match against Auxerre, Benzema scored a goal (his twentieth that season in Ligue 1), a mere 24 seconds after kick-off, followed by goals from Fred and Kim Källstrom, securing the league for Lyon. OL finished the season with only 4 points separating them from second placed team, Laurent Blanc's Bordeaux. In fact, they owed their league success largely to the direct results between the two clubs, which had seen Lyon dominate their rivals 3–1 and 4–2. Apart from those two games, Bordeaux had managed to match the Lyonnais' level of performances in the season, something no team had been able to achieve since the 2003–04 season when Paris Saint-Germain and Monaco had finished close to Olympique Lyonnais.
Benzema was later awarded the UNFP Player of the Year becoming the fourth straight Lyon player to accept the honor. In the cup competitions, Lyon performed well, reaching the final eight in the Coupe de la Ligue and also winning the Coupe de Francefor the first time in more than 30 years. In the final, Lyon faced Paris-Saint Germain and, despite, going through some difficult moments during the match against a side reputed to be cup competition specialists, escaped with a 1–0 (goal scored by Sidney Govou) win in extra-time. The victory over Paris Saint-Germain assured Lyon their first ever double.[6]
In spite of the League and Cup double being achieved for the first time in the club's history, 2007–08 was not considered by club supremo Jean-Michel Aulas as a highly satisfactory one. His hopes of seeing the club becoming a European powerhouse had again been dashed, and for the first time in years, the season had been marked by unrest in the dressing room.
Coach Alain Perrin, who had been under pressure from the very beginning of the season with the club struggling unusually in its first league games, was widely expected to lose his job. In fact, it was only his positive results that had managed to keep him in charge till the end of the season. As early as September 2007, he had been rather cruelly nicknamed "PPH: Passera Pas L'Hiver" (French for "Can't Last Beyond Winter") by sections of the French media.[7] Though the trophies won spoke in Perrin's favour, his lack of grip on his players and coaching staff (there were news of clashes involving Hatem Ben Arfa, Joël Bats and Robert Duverne) cast doubt on his ability as a manager. Furthermore, Perrin's chequered record as the manager of another big French club, Olympique Marseille didn't help his cause. Taking all those factors into account, Aulas fired him from his job at the end of the season.
With hindsight, Alain Perrin's record no longer seems as negative as it appeared at the time when the events happened. To his credit, he managed to create what was arguably the most entertaining Lyon side to have performed in the French League, in which they scored 74 times, a club record. Conversely, they also conceded more often than in previous seasons (37 goals), a logical consequence of Perrin's highly offensive 4–3–3. Perrin's credentials are further boosted by the several injuries to key players (Cris, Grégory Coupet) throughout the season and the fact that he was the first manager to place such a degree of trust in the talents of Karim Benzema, playing him as his central striker when previous coaches had often been using the attacker in wide positions. In addition, Hatem Ben Arfa, who had complained of being frozen out by Perrin, later clashed with all his subsequent coaches in France (Eric Gerets and Didier Deschamps), thereby clearing the blame which had been placed on Perrin's shoulders at the time when the conflicts were brought to the public's knowledge.
The Claude Puel years: dethroned and current state[edit]
Following the season, it was announced by Aulas that Perrin would not be returning as manager of the team, despite being the first Lyon manager to win the double. Lyon management attributed the firing to "Perrin's several malfunctions that affected the squad daily throughout the season" and their constant failure in Europe.[8]Following an extensive search, which linked the Lyon managerial position to several managers, including former Manchester United assistant and current Portugal national football team coach Carlos Queiroz,[9] Brazilian manager Vanderlei Luxemburgo,[10] and former French players and managers Didier Deschamps andLaurent Blanc[11] to name a few, it was announced on 18 June 2008 that Lille manager Claude Puel would succeed Perrin.[12]
Before Puel's arrival as manager, Aulas made several transfers, which included bringing in Nice teammates Ederson and Hugo Lloris, Metz prodigy Miralem Pjanić, and Lille midfielder Jean II Makoun. Following Puel's arrival, the club brought in the Ghanaian defender John Mensah and Monaco striker Frédéric Piquionne. The additions were later offset by the departure of veterans Sébastien Squillaci, Grégory Coupet, and Patrick Müller, as well as youngster Hatem Ben Arfa, who joined rivals Marseille.
Lyon began Puel's reign in negative fashion losing their first Trophée des Champions, after having won six straight, to Bordeaux. In the league, Lyon opened the season going on a seven match unbeaten streak before being embarrassed by Rennes in what the media described as a "thrashing".[13] Lyon responded positively to the loss going on another unbeaten run, this time of six matches, but, following a surprise loss to Paris Saint-Germain went on a three-match winless streak, which included a loss to relegation strugglers Nantes. With rivals Bordeaux and Marseille on their tracks, Lyon again responded going on a nine match unbeaten streak allowing the club to maintain their first place position. In the Champions League, Lyon, unlike last year, went unbeaten in their first five matches drawing the first two against Bayern Munich and Fiorentina and winning the next three scoring seven goals in two matches against Romanian club Steaua București and defeating Fiorentina 2–1. In the knockout rounds, Lyon, for the second straight season, were provided a tough test going against Barcelona. Despite controlling the first leg at the Gerland, which ended 1–1, Lyon were hammered 2–5 in the second leg by the Catalans, who later won the competition.
In the cup competitions, Lyon were embarrassed by second division club Metz losing their opening match in the Coupe de la Ligue 1–3. In the Coupe de France, Lyon defeated Marseille in the Round of 32. In the ensuing round, they suffered defeat by Lille 2–3, despite coming back from a goal down on two occasions. Lyon later lost to Lille in the league a mere three days later and, on 11 April 2009, following a draw with Monaco, lost their grip on first place position. Lyon followed the draw by going on a three-match winless streak, which included a loss to title contenders Bordeaux and a disastrous defeat by Valenciennes, which effectively eliminated the club from title contention. Despite going undefeated in their final four matches, Lyon finished in 3rd position behind Marseille and champions Bordeaux. The finish ended an impressive streak of seven successive titles. For the first time since the 1999–2000 season, the club finished out of the Top 2. However, by winning 3–1 at the Vélodrome against Olympique Marseille on 17 May, they helped Girondins Bordeaux take the lead and eventually win the league, thus gaining the satisfaction of having hurt bitter rivals Marseille's chances in both the Coupe de France and Ligue 1.[14]
The following season would bring no such domestic satisfaction as this time, Marseille did manage to win the league for the first time since 1992, with Didier Deschamps at the helm. On their way to the title, the Mediterranean club beat Lyon 2–1 in March to begin an impressive run of successes that proved to be decisive. For Lyon, the fact that the title was won by their rivals made the fall from grace experienced since 2008 under Claude Puel even more bitter. Their second place finish with 72 points offered little consolation.
Performances in the Champions League proved to be the season's biggest satisfaction, though the Lyonnais' run ended abruptly with a 3–0 semi-final loss atGerland against Bayern Munich (0–4 loss on aggregate). OL's run in the competition included a memorable win in Liverpool in October 2009,[15] making them the second French club to win a game at Anfield after Olympique Marseille in October 2007. The club finished second of its group behind Fiorentina and was drawn against Real Madrid for the round of sixteen. Despite odds being heavily stacked against them for the tie, the French took a surprise lead when Jean II Makounscored a long-range effort. They held on to their lead, but were still expected to go out in the second leg with the Spanish giants playing on their home turf. At the Santiago Bernabeu, Real Madrid took an early lead through Cristiano Ronaldo, and looked like they would easily get past their opponents. However, Lyon produced a resilient performance and managed to keep their deficit to one goal. In the final 15 minutes, Miralem Pjanić netted from close range to give his side a crucial away goal. The game finished 1–1 and Lyon advanced to the quarter finals. With the win at Liverpool, the qualification over two legs against Real Madrid turned out to be the highest point of Claude Puel's stint as the club manager. In the quarter final, Lyon knocked out fellow French club Girondins Bordeaux, winning the first leg 3–1 at home and losing the second leg in Bordeaux 0–1. This was followed by elimination at the hands of Bayern Munich.
In the summer of 2010, Jean-Michel Aulas's marquee signing was playmaker Yoann Gourcuff from Bordeaux, following a lengthy negotiation process.[16] Jimmy Briand also arrived on a free transfer from Rennes. Having endured a poor 2009–2010 season that had culminated in a shambolic 2010 World Cup campaign in South Africa, Yoann Gourcuff was expected to revive his career in Lyon. However, he failed to perform to the expected level, seemingly unable to shake off his disappointing World Cup campaign. Another player struggling to deal with the aftermath of that World Cup was Jeremy Toulalan, who used to be one the club's most reliable performers.
2010–11 ended up as the club's worst season since they became genuine title contenders in the early 2000s. For the first time since the French league had reverted to 20 clubs (that is, 2002–03), Lyon ended the season with less than 65 points (64). The previous worst had been 68 in 2002–03, a tally that had been enough for the club to win the league at the time. Only the erratic form of direct competitors Paris Saint-Germain allowed the Lyonnais to hang on to 3rd place, qualifying them for the preliminary round of the 2011–12 Champions League. In the Champions League, Lyon again met Real Madrid in the round of sixteen, but failed to reproduce the upset of 2009–10. After a 1–1 draw at Gerland, the Gônes were soundly beaten 3–0 in the Spanish capital. Progress in the Coupe de la Ligue and Coupe de France was also unsatisfactory.
For the first time since Jean-Michel Aulas purchased the club in 1987, fans revolted against the manager in charge. Claude Puel was repeatedly attacked through banners deployed in home games that lambasted his record. During a game at Gerland against Stade Malherbe Caen in the spring of 2011, towards the end of the season, OL supporter groups produced several banners directed at Puel, including one that read "Puel, la seule chose que t'aies gagné à Lyon c'est l'argent" ("Puel, the only thing you managed to win in Lyon was money").[17] The banner was deployed 20 minutes before the game ended, and this was followed by thousands of fans leaving the stands. In the same game, the fans had chanted the name of Gérard Houllier, who for them was a symbol of the club in the days when it used to win games with dazzling performances. Earlier in the season, following a derby loss at home against Saint-Étienne, President Aulas had to calm down fans who were asking for the manager's head.
In June 2008, Aulas had appointed Puel as an English-style manager with broader prerogatives than usually allowed for French managers. In spite of disappointing results, especially during the 2010–11 season, he kept repeating that Puel would see out his contract that ran until the summer of 2012. However, in the spring of 2011, a separation between the two parties was already looking inevitable. Puel could not see eye to eye with the fans, who perceived him as a man from the south who had ruined their club and ended its dominance on the French football scene. He suffered the ignominy of becoming the first OL manager since Bernard Lacombe to have a trophyless career on the Gerland bench. However, unlike Lacombe, Puel had arrived at the club at a time when it was the top side in France and with millions spent on transfers such as Hugo Lloris, Ederson, John Mensah, Miralem Pjanić, Miralem Pjanić, Lisandro López, Bafétimbi Gomis, Michel Bastos, Aly Cissokho, Dejan Lovren and Yoann Gourcuff, he had a moral duty to bring home trophies, which he failed to do.
In addition, the former Monaco manager was handicapped by his poor communication skills and his apparent lack of enthusiasm during media events. His tactics were perceived as negative and for the first time in decades, Lyon were being associated with boring football. His relationship with players was equally poor, to the point that during the 2010–11 season, no one would speak out in defence of him when he was criticized by fans or the media. Several players, including Yoann Gourcuff,[18] hinted that their poor form could partly be explained by disagreements with the coach's tactics. Finally, Puel also took a lot of stick for his excessively physical training regimes that led to a lot of muscular injuries in the course of the 2010–11 season.
Taking into account that poor record on all counts, Jean-Michel Aulas was forced to reconsider his initial plans. On 15 June 2011, Lyon began procedures to end Claude Puel's contract. On 20 June 2011, Puel vacated his post, but both parties are still negotiating over his severance allowance. Former Lyon and Arsenal player Rémi Garde has taken over as club manager, with the primary aim of repairing the damage done by Claude Puel's reign.
