Umut Işık
Tek Yumruk
Akıllara hep aynı şeyler geliyor 0-0'ı çok iyi oynuyoruz 0-1 oluyor ya da 1-0 öne geçiyoruz ardından 1-1'i rakip yakaladıktan sonra komple dağılıyoruz sanki maç bitmiş eve dönelim havasına giriliyor halbulki çok uzun bir süre var reaksiyon yok bazı maçlarda kabul edilebilir ama sürekli ve sürekli en kritik anlarda kırılınca daha geri dönemiyoruz.
Sanki gol yediğimiz zaman her şey bitmiş tüm amacı kaybetmiş gibiyiz hissediyoruz çoğunluğun ilk aklına gelen gol yenildikten hemen sonra maçın farka gideceği oluyor ve ardından da takımın hiçbir reaksiyonu olmadığı için direk farka gidiyor.
Bu tarz maçlardaki yaşananlar mevcut kadroda travma bırakabiliyor olabilir sonuçta kadroda büyük bir değişim yapmadık ve sürekli aynı şeyleri yaşamak bir noktada travma etkisi yaratıyor olabilir.
Bir dönem deplasman fobimiz var deniyordu ona benzer bir süreç olduğunu düşünüyorum bir şeyi defalarca kez yaşayınca artık o kronik olarak yapışıp kalıyor ve takım çok kolay düşüyor.
Bunu bir şekilde çözmemiz lazım.
Sanki gol yediğimiz zaman her şey bitmiş tüm amacı kaybetmiş gibiyiz hissediyoruz çoğunluğun ilk aklına gelen gol yenildikten hemen sonra maçın farka gideceği oluyor ve ardından da takımın hiçbir reaksiyonu olmadığı için direk farka gidiyor.
Bu tarz maçlardaki yaşananlar mevcut kadroda travma bırakabiliyor olabilir sonuçta kadroda büyük bir değişim yapmadık ve sürekli aynı şeyleri yaşamak bir noktada travma etkisi yaratıyor olabilir.
Bir dönem deplasman fobimiz var deniyordu ona benzer bir süreç olduğunu düşünüyorum bir şeyi defalarca kez yaşayınca artık o kronik olarak yapışıp kalıyor ve takım çok kolay düşüyor.
Bunu bir şekilde çözmemiz lazım.