Depremin ilkini Hatayda görevli olduğum hastanede nöbette iken yaşadım…yataktan bir anda kendimi yerlerde bulmuşum dolaplar, tavandan kopan parçalar, masa vs devrilmiş kafama, anlık bilinç kaybı yaşamışım hemşiremin Dr bey iyi misiniz ?! çığlığına uyandığımı hatırlıyorum, karanlık toz duman arasından telefonuma ve anahtara yerden bir şekilde ulaştım,,,üstümdeki şeylerden sıyrılarak küçücük bir aralıktan oda dışına çıkabildim, hemşirelerimle can havliyle servisteki hastaları boşaltmaya çalıştık…3.kattan sağlam kalan merdivenlerden hastalarla birlikte, girişteki camları kırarak hastane dışına çıkabildik…şiddetli yağmur ve dolu her taraf tozlar dumanlar göz gözü görmüyor sallantılar devam ediyorken aracı bir şekilde buldum, evdeki hamile eşimle çocuğuma ulaşmalıydım,,,hastane çıkışındaki yollar bile kısmen çökmüştü, ters yönlerden sağlam kalan yollardan nasıl gittiğimi bilmeden bir şekilde apartmana ulaşabildm../.Apartmanımızın zemin(dükkan) katı tamamen yıkılmış 1. Kat zemine oturmuştu, tanınmayacak haldeydi, apartman girişi vs tamamen yok olmuştu 1. Kat dairesinin penceresinden bir şekilde girip 4.kattaki 6 aylık hamile eşimi ve 7 yaşındaki oğlumu, çelik kapıyı bir şekilde kırarak (ne kadar tekmelediğimi hatırlamıyorum) çıkarmayı şükürki başarabildim…Ardından kiracılarımızı, kardeşlerimi diğer kalanları bir şekilde şükür ki çıkarmayı başarabildk, Evet şans belki mucize eseri hastaneden ve apartmandan sağ çıktık,,,akut şok hafifledikten sonra, yakın akrabalara, arkadaşlara ulaşmaya çalıştm, hatlar gidiyordu, yollar toz duman gidebildiklerimin evlerine gittim, evler yoktu ! cehennem gibiydi heryer, enkaz altında kuzenlerimden, geniş ailemden arkadaşlarımdan meslektaşlarımdan tanıdıklarımdan birçok kişi vardı

ilk saatlerde kendi imkanlarımızla kazmaya çalışıyorduk enkazları ellerimizle, kazma kürekle vs !!!

gün geçtikçe artıyordu maalesef kayıplarımız, her yerde çığlıklar dağlıyordu yüreklerimizi…ilk birkaç gün maalesef yeterli destek sağlanamadı

görünen bir koordinasyon eksikliği vardı !!! Yağmurluydu, soğuktu, karanlıktı ıssızdı, iletişim yoktu !!!
Sonraki günlerde, dünya mozaiği caanım Hatayımızın harabeye dönmüş sokakları, enkazlar, enkazlardaki yaşam mücadeleleri,,,Acıdır ki; birçok akraba, dost, arkadaş, meslektaş, mesai arkadaşı canlarımızı kaybettik… gördüklerimizi, yaşadıklarımızı, burada yazmak anlatmak kafi kalmaz…!
Kitap yazılır- yazılacaktır,,,film yapılır- yapılacaktır da…!
Depremin 5. gününde temporal ve nasal kırığımın, ayağımda kollarımda ellerimde cam yaralarının olduğunu farkedebildim…
Dostlar bu geçer bu da geçer de ! Ya kaybedilen canlar, yitip giden mesai arkadaşlarım, meslektaşlarım, akrabalarım ve birçokları ya yürek dağlayan enkazda kalan canların kalan acılı aileleri…
Evet belli bir süre sonra Askerlerimiz, güvenlik güçlerimiz, özellikle ahbap ve birçok derneğimiz, birçok belediye, STK lar, yurtiçinden yurtdışından birçok yardımsever hayırsever güzel yürekli insanımız belki dünyada görülemeyecek şekilde yardımlarda dayanışmada bulundular, bulunuyorlar…
Evet çok ciddi bir afet ve yıkım…ama biz Türkiye Cumhuriyetiyiz ve güçlü bir devletiz ben buna inanıyorum…Diğer tüm stk, dernek ve şahıslardan önce Devletimiz tüm kurumlarıyla, mekanizmalarıyla çok daha derli toplu, disiplinli, organize, ivedi olabilmeyi başarabilmelidir…
Maalesef bugün tam tamına depremin 20. günündeyiz…evsiz barksız araçsız,,,hâla çadır bekleyen birçok insan, birçok aile var, ulaşabilenler de metrelerce çadır sırasındalar…
ve daha birçok sorun

belki çok uzattım azıcık dertleşmekti belki ne diyebilirm ki;
Dilerim en kısa sürede Hatayımız,memleketimiz ve diğer illerimiz, güzel ülkemiz güzel günlere döner…Ve bir kez daha böyle acılar yaşanmaz…
Umudum asla kaybolmuş değil, Ülke olarak bunu da elbet aşacağız buna inanıyorum,,,Hepimize geçmiş olsun…
Vefat eden tüm canlarımıza Allah’tan rahmet , tüm kalanlarına sabır, ülkemize, milletimize başsağlığı diliyorum….