6 Şubat 2023 Türkiye Depremi #2
- Konuyu Başlatan Batıkan Kanarya
- Başlangıç tarihi
-
- Etiketler
- 6 şubat 2023 türkiye depremi deprem hatay kahramanmaraş
- Durum
Emrah Duvar
Taçsız Kral
- 5 Ocak 2011
- 114.020
- 101.249
- 5.238
- 6 Şubat 2017
- 11.167
- 29.361
- 1.788
Misafir olarak başka şehirlere giden depremzedelere "şehrinizi bırakmayın" diyenlere çok pis küfür edeceğim artık gün itibariyle. Hele şu an bulunduğum şehirde, Hatay usulü döner yapan bir mekan işleten, Hatayli, beni manipüle eden, bana suçluluk duygusu yükleyen sulu gözlü hanımefendi gibilere mutlaka haddini bildirilmeli.
Kadın yıllardır Antakya'ya gitmiyor. Burada bir mekanı var işletiyor ve iki gözü iki çeşme "Antakyamizi kimselere teslim etmeyin" diyor.
Ele verir talkını kendi yutar salkımı. Kendisi yıllar önce terk etmiş gitmiş. Şimdi haritadan silinen şehirden can güvenliği için ayrılan insanlara şehri bırakmayın diyor. Antakya'ya gidene kadar o sözlerden dolayı utandım ve haklı kadın dedim. Ta ki düne kadar.
Depremden sonra ilk defa cumartesi günü Antakya'ya gittim. Depremin ilk günleri "kimsecikler yoktu, şehir yalnızlığına terk edilmişti" diyorduk. Ne polis ne asker vardı. Evet öyleydi. Erken müdahale olsaydı yüzlerce, belki binlerce insan daha enkazdan çıkarılabilirdi. Olmadı. İhmalkarliktan dolayı bir sürü insan kurtarılamadı. Ayrıca güvenlik zaafiyeti vardı. Ama bugün şehirde polis, asker, bekçi, pöh aklınıza gelecek tüm üniformalı güvenlik görevlileri var. Sabaha karşı 5'te şehre girdiğimde de ortalık polis doluydu. Sosyal medyada "şehrimizi Suriyeliler ele geçirecek demografi değişecek" diyen tiplere aldırmayın. Arkadaşlar devlet istemediği sürece Antakya'ya hiçbir şey olmaz. Ne Suriyeliler ne başka kimse şehri ele geçiremez. Devletin şehri birilerine teslim etme amacı varsa da isterse tüm şehir sakinleri orada olsun devlet istediğini yapar. O yüzden sosyal medyada etkileşim kasmak için saçma sapan korkuları salan tiplere aldırış etmeyin. Benim sokakta bile Pöh karargah kurmuştu.
Şehirle ilgili şunu diyebilirim. Gerçekten şehir haritadan silindi. Depremin üçüncü günü şehirden ayrıldığım zaman psikolojik olarak bu kadar yıkıntıya uğramamıştım. Şok ve dehşeti yaşadım ama aileden kimseyi kaybetmemiş olmanın sevinci de motivasyonu da vardı. Kısa sürede kabullenme sürecine girince de atlatmam hızlı olmuştu. Ama geçen cumartesi sabahı şehre giriş yapıp pazartesi sabah çıkış yaptığım süre boyunca yaşadıklarım beni 6 Şubat'tan daha yıkıcı bir psikolojiye büründürdü. Ben 6 Şubat'ta değil, geçtiğimiz cumartesi sabaha karşı depremzede oldum. Şehir bilim-kurgu, macera filmi seti gibi. Az ışıklandırma vardı şehirde. Binalar kapkaranlık. Sokakta sadece polis ve askerler vardı. Ne sivil araba ne de siviller. Kimsecikler yoktu.
Üç gün boyunca vaktim oldukça gezebildigim mahallelerde tek tük insanlar vardı. Bölge bölge cadirkentler kurulmuş, çadırkent ve geçici belediye hizmetinin verildiği okul çevresi dışında fazla insan göremiyordum.
Ana caddenin hemen kenarında ama normal zamanda hatırı sayılır kalabalığa sahip evimin sokağında kimsecikler yok. Gündüz bile sokağa girmeye çekindim. Orada nöbet tutan polislerden güç alarak sokağa girdim. Ama evime giremedim. Nakliyecileri bekledim. Sokakta polislerle muhabbet ederek nakliyecileri bekledim.
Enkazlar kaldırılmamis, acil yıkılması gereken evler bile henüz yıkılmamış. Benim gezdigim sadece iki caddede büyük oranda enkazlar kaldırılmış. Atatürk caddesi ve Fatih caddesi. Bunlar bile tamamen temizlenmemis.
Şehirde çok iğrenç bir koku var. Ceset kokusu demiyorum. Ağır hasarlı terk edilmiş evlerde kalan yiyecekler, buzluklarda yer alan etler hepsi bozulmuş sokaklara taşmış koku. Havada devamlı toz var. Dayanılır gibi değildi. Orada yaşamak zorunda kalanların yaşadıklarını görmek bana çok ağır geldi. Yaşlı başlı teyzeler yemek kuyruğunda. Bir tanesi hafif kambur. Elinde kağıt kasede yiyecek çeyrek ekmek karşıdan karşıya geçmeye çalışıyor. Ayağında terlikle. Hava yağmurlu. Bu insanlar emeklilik hayatını yaşayacakları zamanları çadırlarda bu zor şartlarda geçiriyorlar.
Kısacası arkadaşlar medyada gördüklerimiz gerçekten çok hafifmiş. Şehir tamamen yok olmuş durumda. Çocukluğumun geçtiği mahalleyi de görmek istedim. Nerede olduğumu, tam olarak hangi sokakta olduğumu enkazlardan dolayı anlayamadım. Gerçekten kabus gibi bir dönemden geçiyoruz. Keşke bir mucize olsa da biz Antakyalılar, Adıyaman, Maraş, Malatyalilar bu trajediyi yaşayan son şehirler olsak. Ders çıkarılsın artık. Bu son olsun. Beklenen İstanbul depremi gerçekleşince üç gün konuşalım sadece. "Bu yüzden kayıp yaşanmadı, az kayip yaşadık" diyelim. Yakın zamanda bir felaketi daha kaldıracak ne psikolojimiz var ne de maddi gücümüz. Sonumuz hayrolsun!
Kadın yıllardır Antakya'ya gitmiyor. Burada bir mekanı var işletiyor ve iki gözü iki çeşme "Antakyamizi kimselere teslim etmeyin" diyor.
Ele verir talkını kendi yutar salkımı. Kendisi yıllar önce terk etmiş gitmiş. Şimdi haritadan silinen şehirden can güvenliği için ayrılan insanlara şehri bırakmayın diyor. Antakya'ya gidene kadar o sözlerden dolayı utandım ve haklı kadın dedim. Ta ki düne kadar.
Depremden sonra ilk defa cumartesi günü Antakya'ya gittim. Depremin ilk günleri "kimsecikler yoktu, şehir yalnızlığına terk edilmişti" diyorduk. Ne polis ne asker vardı. Evet öyleydi. Erken müdahale olsaydı yüzlerce, belki binlerce insan daha enkazdan çıkarılabilirdi. Olmadı. İhmalkarliktan dolayı bir sürü insan kurtarılamadı. Ayrıca güvenlik zaafiyeti vardı. Ama bugün şehirde polis, asker, bekçi, pöh aklınıza gelecek tüm üniformalı güvenlik görevlileri var. Sabaha karşı 5'te şehre girdiğimde de ortalık polis doluydu. Sosyal medyada "şehrimizi Suriyeliler ele geçirecek demografi değişecek" diyen tiplere aldırmayın. Arkadaşlar devlet istemediği sürece Antakya'ya hiçbir şey olmaz. Ne Suriyeliler ne başka kimse şehri ele geçiremez. Devletin şehri birilerine teslim etme amacı varsa da isterse tüm şehir sakinleri orada olsun devlet istediğini yapar. O yüzden sosyal medyada etkileşim kasmak için saçma sapan korkuları salan tiplere aldırış etmeyin. Benim sokakta bile Pöh karargah kurmuştu.
Şehirle ilgili şunu diyebilirim. Gerçekten şehir haritadan silindi. Depremin üçüncü günü şehirden ayrıldığım zaman psikolojik olarak bu kadar yıkıntıya uğramamıştım. Şok ve dehşeti yaşadım ama aileden kimseyi kaybetmemiş olmanın sevinci de motivasyonu da vardı. Kısa sürede kabullenme sürecine girince de atlatmam hızlı olmuştu. Ama geçen cumartesi sabahı şehre giriş yapıp pazartesi sabah çıkış yaptığım süre boyunca yaşadıklarım beni 6 Şubat'tan daha yıkıcı bir psikolojiye büründürdü. Ben 6 Şubat'ta değil, geçtiğimiz cumartesi sabaha karşı depremzede oldum. Şehir bilim-kurgu, macera filmi seti gibi. Az ışıklandırma vardı şehirde. Binalar kapkaranlık. Sokakta sadece polis ve askerler vardı. Ne sivil araba ne de siviller. Kimsecikler yoktu.
Üç gün boyunca vaktim oldukça gezebildigim mahallelerde tek tük insanlar vardı. Bölge bölge cadirkentler kurulmuş, çadırkent ve geçici belediye hizmetinin verildiği okul çevresi dışında fazla insan göremiyordum.
Ana caddenin hemen kenarında ama normal zamanda hatırı sayılır kalabalığa sahip evimin sokağında kimsecikler yok. Gündüz bile sokağa girmeye çekindim. Orada nöbet tutan polislerden güç alarak sokağa girdim. Ama evime giremedim. Nakliyecileri bekledim. Sokakta polislerle muhabbet ederek nakliyecileri bekledim.
Enkazlar kaldırılmamis, acil yıkılması gereken evler bile henüz yıkılmamış. Benim gezdigim sadece iki caddede büyük oranda enkazlar kaldırılmış. Atatürk caddesi ve Fatih caddesi. Bunlar bile tamamen temizlenmemis.
Şehirde çok iğrenç bir koku var. Ceset kokusu demiyorum. Ağır hasarlı terk edilmiş evlerde kalan yiyecekler, buzluklarda yer alan etler hepsi bozulmuş sokaklara taşmış koku. Havada devamlı toz var. Dayanılır gibi değildi. Orada yaşamak zorunda kalanların yaşadıklarını görmek bana çok ağır geldi. Yaşlı başlı teyzeler yemek kuyruğunda. Bir tanesi hafif kambur. Elinde kağıt kasede yiyecek çeyrek ekmek karşıdan karşıya geçmeye çalışıyor. Ayağında terlikle. Hava yağmurlu. Bu insanlar emeklilik hayatını yaşayacakları zamanları çadırlarda bu zor şartlarda geçiriyorlar.
Kısacası arkadaşlar medyada gördüklerimiz gerçekten çok hafifmiş. Şehir tamamen yok olmuş durumda. Çocukluğumun geçtiği mahalleyi de görmek istedim. Nerede olduğumu, tam olarak hangi sokakta olduğumu enkazlardan dolayı anlayamadım. Gerçekten kabus gibi bir dönemden geçiyoruz. Keşke bir mucize olsa da biz Antakyalılar, Adıyaman, Maraş, Malatyalilar bu trajediyi yaşayan son şehirler olsak. Ders çıkarılsın artık. Bu son olsun. Beklenen İstanbul depremi gerçekleşince üç gün konuşalım sadece. "Bu yüzden kayıp yaşanmadı, az kayip yaşadık" diyelim. Yakın zamanda bir felaketi daha kaldıracak ne psikolojimiz var ne de maddi gücümüz. Sonumuz hayrolsun!
Halim Kırıkçı
Şef Gümüş Kıvrım
- 12 Ocak 2011
- 74.910
- 39.303
- 3.993
tekrar cok büyük geçmiş olsun mahir,gerçi geçmiyor maalesef en iyi sizler gibi yaşayanlar biliyor,ateş düştügü yeri yakıyor,allah dayanma gücü versin herkese,millet olarak keşke balık hafızalı olmasak yaşanılan her felaketten dersler çıkarabilsek,insan canının bu denli ucuz olmadıgı bir gelecek görür umarım bundan sonraki nesil.
Emrah Duvar
Taçsız Kral
- 5 Ocak 2011
- 114.020
- 101.249
- 5.238
- 6 Şubat 2017
- 11.167
- 29.361
- 1.788
İmkansız. Bu millet çok uzun yüzyıllar geçmeden ders çıkaracak olgunluğa ulaşamayacak.
- 2 Nisan 2012
- 43.009
- 22.144
- 2.888
Unutuldu gitti...
Antakya'daki enkazı kaldırmak 1 yıl sürer.
Diğer illeri bilemiyorum.
Hemen unuttuk. Siyasetçiler de unuttu, ekseriyet halk da unuttu.
Üzücü olan bu tarafı.
Deprem bölgesinde acı, korku, aynı şekilde devam ediyor.
Antakya'daki enkazı kaldırmak 1 yıl sürer.
Diğer illeri bilemiyorum.
Hemen unuttuk. Siyasetçiler de unuttu, ekseriyet halk da unuttu.
Üzücü olan bu tarafı.
Deprem bölgesinde acı, korku, aynı şekilde devam ediyor.
- 27 Ocak 2010
- 138.916
- 105.138
- 5.648
- 6 Şubat 2017
- 11.167
- 29.361
- 1.788
Caddeye doğru yan yatmış evleri henüz yikmamislar. Bu şehri bir senede yapmaları im kan siz. Pilot mahalle seçerler oraya 4-5 bina dikerler. Sonra A Haber'de depremzedeler evlerine kavuştu haberi izleriz. Tabiki vatandaşlarından nefret eden mevcut Cumhurbaşkanı kazanırsa!
- 20 Eylül 2009
- 19.015
- 17.558
- 2.773
Malatya sallandı sanırım, bizde de avizeler sallandı. 4.6 diyorlar
- 18 Şubat 2011
- 139.925
- 62.574
- 5.478
urfa'dan hissedilmis.
- 23 Temmuz 2011
- 75.499
- 51.031
- 4.693
Elazigda da hissedildi.
Gecmis olsun
Gecmis olsun
Sami Karakoç
İmparator
- 4 Temmuz 2012
- 96.523
- 109.332
- 4.738
Geçmiş olsun
- 23 Temmuz 2011
- 75.499
- 51.031
- 4.693
Sagol canim. msj kutuna baksana
- 6 Şubat 2017
- 11.167
- 29.361
- 1.788
Bu depremde bir şey daha öğrendim. Avize dünyanın en saçma şeyi. Deprem bölgelerinde spot aydinlatma tercih edilmeli. Evimde sağlam avize kalmadı hepsi tavana çarpıp paramparça olmuş. Karanlıkta o camlara basmadan kendimizi dışarı atmış olmamız şanstı.
- 17 Eylül 2018
- 20.352
- 23.284
- 1.983
- 17 Eylül 2018
- 20.352
- 23.284
- 1.983
Tuna Köse
Baba Gündüz
- 9 Haziran 2011
- 88.363
- 47.927
- 4.933
Kulüp bu tür olaylar için yeni bir sosyal medya hesabı açıp oradan bu postları atmalıydı.
Bazı şeyleri ayırmak gerek. Kulüp ve spor faaliyetlerini içeren ayrı hesaplar olmalı, kurumsal olayların gönderileri spor olaylarıyla karıştırılmamalı.
Bir miktar düzen gerekiyor yoksa çoğu şey havada kalıyor.
Futbol sayfası daha çok sportif faaliyetler üzerine gönderiler atıp daha çok hit çekmeli.
Misal bu gönderiyi attın bir saat sonra maç gönderini geldi gönderi arada kaynıyor.
Galatasaray sosyal yada kurumsal hesabı lazım.
Bazı şeyleri ayırmak gerek. Kulüp ve spor faaliyetlerini içeren ayrı hesaplar olmalı, kurumsal olayların gönderileri spor olaylarıyla karıştırılmamalı.
Bir miktar düzen gerekiyor yoksa çoğu şey havada kalıyor.
Futbol sayfası daha çok sportif faaliyetler üzerine gönderiler atıp daha çok hit çekmeli.
Misal bu gönderiyi attın bir saat sonra maç gönderini geldi gönderi arada kaynıyor.
Galatasaray sosyal yada kurumsal hesabı lazım.
- 27 Ocak 2010
- 138.916
- 105.138
- 5.648
- Durum