İşin içindeyken dışarıdan ne söylenirse söylensin anlaşılması zor bir durum. Karşı tarafa da anlatmak zor, yaşaması da ayrı zor bir süreç. Normal olmadığını düşünerek, kendi kendine yaptığın baskı yetmezmiş gibi, bir de suçlanabilirsin insanlar tarafından rahatlıkla. Ben de kaygı bozukluğu tedavisi gördüm geçmişte. 2 yıl ilaç kullandım. Bıraktım, şimdi yine başladı 1 yıldır.
Bulunduğum ortamdan ruhsal olarak kopuyorum, konuşulanlara konsantre olamıyorum. Ve sürekli artmaya başladı bu. Başkaları için ufak şeyler benim gözümde geçilmez dağ gibi oluyor. Enerjin o kadar düşük oluyor ki tembelleşiyorsun, hiç bir şey yapmak istemiyorsun, zevkli olan şeylerden tat alamıyorsun.
Kökenini bulup profesyonel destek alarak atlatmak lazım. Tek başına düşünmek ile işin içinden çıkmak kolay değil çoğu zaman.
Terapi ve gerekirse ilaç almak lazım(ama terapi kısmı çok önemli, ilaç sadece geçici çözüm bırakınca yine hortluyor). Spor, kültürel aktiviteler, yaratıcılık ve insiyatif gerektiren işler vs destekleyici olarak tabi ki o süreci atlatmak için önemli şeyler (ben bunları yapamamıştım o dönem). Ama önce hayattan ve yaptıklarından tat alır noktaya gelmek lazım. Bunu da tek başına başaramıyorsan (ki kolay değil her zaman bu), destek şart. Alıyor musun, almıyor musun bilmiyorum destek ama yaşayan ölü gibi olmaktansa, sorunlar ile barışacak şekilde ilerlemek lazım. Ben de beceremiyorum bu dönem, o yüzden yeniden başlayacağım terapiye.
