Asla unutamadığım maç... Askere gitmeye gün sayıyordum. Kendi paramla yeni bir TV almıştım. Kutusundan hiç çıkarmamıştım.
Fenerli babam ve kardeşim " Nasılsa fark yiyeceksiniz ,boşver izleyipte ne yapacaksın" deyince o TV yi kutusundan çıkardım ve salona kurdum.
Maçın başında 2 gol gelince ManUtd'tan, izlemeyeceklerini söyleyen kardeşim ve babam sevinç çığlıklarıyla benimle dalga geçmeye başladılar.
Ardından gelen Galatasaray golleriyle bu sefer ben onların oturduğu odaya gittiğimde " Biz dizi izliyoruz. Noluyor " moduna girdiklerinde ; " ManUtd golleri gelince izliyordunuz ama" demiştim.
3 Kasım'da oynanan rövanştaki maça gitmek için çok uğraştım ama bilet bulamadım. Ama maçın bitiminde gece 01'de otobüse binip soluğu İstanbul'da aldım.
O dönemki Topkapı otogarında iner inmez aldığım gazetede Galatasaray'ın sabah 9.30 da idmanı var haberini görünce çok sevindim.
Hemen otogarının önünden geçen çekmece otobüsüne binip Cennet-Beşyol kavşağında indim. Sonra oradan geçen Florya minübüsüyle istikamet FLORYA...
Sağolsun şöför beni tesislerin kapısına kadar götürdü. Ama tesise geldiğimde şaşkındım. Benden başka kimse yoktu.
O gün tesislere görevlilerden sonra ilk gelen bendim. Hatta futbolculardan bile önce...
Sonra sırasıyla gelmeye başladılar; Uğur,Arif,Erdal,Yusuf,Hayrettin...Teknik Direktör Holman ve diğerleri...Bu arada 4 tane daha liseli kız geldi. Sonra biraz daha seyirci... İdman başladı.
O zaman ne cep telefonu var ne de yanımda fotoğraf makinesi. Sadece zihnimde kalan bir anı. Şimdi olsa herhalde onlarca fotoğrafım olurdu.İmzalı forma vs...
Hey gidi günler.