Öncelikle işe şuradan başlayalım. Galatasaray’ın elinde an itibariyle gerçekten iyi adamlar var. Şimdi onca ismi saymayalım. İki yıldır takımımızda bir sorun yaşanıyor. Bu sorunların asıl temeline indiğimizde eldeki futbolcu kalitesinden ziyade bazı şanssızlıklar görürsünüz. Takımı yakan bir numaralı düşman ister kabul edin ister etmeyen sakatlıklar olmuştur. Haddinden fazla sakatlıklar yaşanmıştır. Bu sakatlıklar yüzünden sürekli ideal 11’ler ile oynayamadık. Özellikle Baros ve Kewell’ın geçen yılki yoklukları bizi bitiren en büyük handikaplardan biriydi. Galatasaray’ın Avrupa arenasında öyle ya da böyle bir şeyler yaptığını ama nedense ligde tökezlediğini gördük. Bunda rakiplerimize aynı sertlikle karşılık veremememizin ve mental anlamda çok çözülmüş bir takım olduğumuzun fazlasıyla etkisi vardı.
Şimdi biraz geriye gidin. Avrupa maceramıza göz dikelim. Fransa’da fırtınalar estiren Bordeaux’u elemiş ve akabinde Hamburg’u da göz göre göre elimizde kaçırmıştık. Evimizdeki maçı nasıl kaybettiğimizi biliyoruz. Kewell’ı bile stoperde oynatmıştık. Geçen yıl ise Atletico Madrid’e nasıl kaybettiğimiz ortadaydı. Forvetimiz yokken bile adamları eliyorduk. Eğer hakem müsveddesi bariz penaltımızı verse hem penaltı kazanıyorduk, hem de rakip 10 kişi kalıyordu. Şimdi, öldü, bitti, mahvoldu denen bir takım stoperde Kewell’la ve bir yıl sonra santrforsuz ve onca eksikli haliyle ipin ucundan nasıl dönmüştü hatırlıyoruz. Buradan takımızın her şeye rağmen Avrupa’da biraz daha sağlıklı bir yapı yakaladığını ama ülkemizde daha farklı bir ruh haline büründüğünü anlayabiliriz.
Size şu an sorsalar ki, bir sürü transfer mi yapalım yoksa şu bildiğimiz klasik Galatasaray yapısının futbolcuların yapısına nüfuz etmesini mi kabul edelim, eminim ki bir çoğunuz Galatasaray DNA’larının nüfuz etmesini kabul eder. Galatasaray’ın bizi alıştırdığı en önemli şey şuydu. Kadro anlamında geride olsak bile rakibimize dişimizi gösterebiliyor ve Avrupa’da başarılar elde edebiliyorduk. Galatasaray’ın aslında asıl eksikliğini çektiği şey budur. Bilindik Galatasaray karakterinin iki yıldır sekteye uğramasıdır. Yıllardır beri gelen o winner ve savaşçı özelliğinin ortadan kaybolmasıdır. Aslında bu ruhu oyuncuların karakterine yansıtabilmek en önemli iş olmalı. Şuna eminim ki, şu an elimizde olan oyunculara şu karakteri birebir aktarabilecek biri olsa, birileri bunları kenetlese 5 tane çok kaliteli transfer yapmışız gibi ekstra güç kazanırız. Bence Galatasaray’ın özellikle kazanması gereken alışkanlık budur. Oyuncular belki kalitesi ya da bireysel yeteneğiyle bir şey kazandırabilir ama takım olarak bütünsel bir karakteriniz yoksa, çok yetenekli oyuncuları almanız bile bir şey kazandırmaz. Asıl sorun bence zihinlerde.
Yoksa iki yıldır yaşadığımız şu mental sorunları yaşamasak ve şu sakatlıklar bizi hep en kritik noktalardan vurmasa yemin ederim bu kadro ile de ligde başarılı oluruz. Avrupa’da da belli bir yol kat ederiz. Keşke takımızın zihnini güçlü tutabilsek. Yoksa şöyle oturup düşündüğümüz zaman Sabri, Hakan Balta, Cana, Elano, Serdar Özkan, Pino, Kewell, Arda, Baros, Emre Çolak ve Mehmet Batdal isimlerinden oluşan bir kadro asla kötü bir kadro değil. Kötü olarak deklare ettiğimiz Servet bile öyle ya da böyle milli takımımızın stoperi. Bu takıma çok farklı bir büyü lazım. Karakterine ve kenetlenmesine büyü lazım. Bu gereklilik transferden bile daha önemlidir.
Kim ne derse desin, ben bu takımı olduğu gibi seviyorum. Olduğu gibi de heyecanlanıyorum. Yeter ki unuttukları bazı şeyleri hatırlasınlar. Bu takımın en ölü hali bile beni heyecanlandırıyor arkadaşım. En önemsiz maçta bile ellerimde bir üşüme hissediyorum. Ben kızamam bu takıma. Yönetime bile kızamam bir noktada. Çünkü garip bir sevgi var onlara karşı. Karşılıksız..