Hepinizin bildiği gibi bazı diziler; Game of Thrones, Breaking Bad, Succession…
Bazı bölümleri farklı yönetmen çeker. Senarist değişir, görüntü yönetmeni değişir. Ama dizi değişmez. Tonu değişmez. Dili değişmez. Kalitesi ani sıçramalar yapmaz, yere çakılmaz. Çünkü ortada tek tek isimlerden daha büyük bir şey vardır: kurulu bir sistem, yerleşmiş bir kültür.
O diziler “bir yönetmenin vizyonu” ile ayakta durmaz.
Bir show bible’ları vardır. Karakterin nasıl konuşacağına kadar yazılıdır. Dünyanın ışığı, ritmi, çatışması, ahlakı bellidir. Kim gelirse gelsin, o dünyanın içine girer. Kafasına göre dünya kuramaz. En fazla var olan binanın üstüne bir kat çıkabilir.
Aslında büyük kulüp dediğin şey de tam olarak budur.
Galatasaray bugün çoğu zaman kişilerin kulübü gibi yaşanıyor.
Bir başkan geliyor, bir dönem başlıyor.
Bir hoca geliyor, oyun yeniden icat ediliyor.
Bir sportif akıl geliyor, transfer politikası sıfırlanıyor.
Sonra hepsi gidiyor, kulüp yeniden “ilk sezonuna” dönüyor.
Bu sürdürülebilir değil.
Bu, her sene diziyi reboot etmek gibi.
Oysa Galatasaray, teknik direktörlerin projesi olmaktan çıkıp kendi dizisini yazmak zorunda.
Nasıl bir takım bu?
Topla ne yapar? Topsuz ne yapar?
Genç oyuncuya nasıl bakar?
Yıldızı nasıl seçer?
Krize girince refleksi nedir?
Avrupa’da neyi temsil eder?
Bunlar hocaya göre değişmemeli. Başkana göre bükülmemeli. Günü kurtarmaya göre şekillenmemeli.
Yarın Okan Buruk gider, X gelir. X kendi dokunuşlarını yapar. Bazı sahneleri farklı çeker. Tempoyu değiştirir. Ama izlediğimiz şey hâlâ “Galatasaray dizisi” olmalı. Dursun gider başkası gelir, genç oyuncuya yatırım yapar, aa çok iyi deriz, 3 sene sonra gelen yeni yönetim 30 yaşındaki dünya yıldızlarına dadanınca hiçbir anlamı kalmaz.
Bugün Bayern de böyle, Barcelona da. Hocalar değişiyor ama bazı şeyler sabit kalıyor: oyuncu profili, kriz yönetimi, kazanma alışkanlığı, kulübün kendine duyduğu saygı.
Galatasaray’ın ihtiyacı olan şey yeni bir transfer listesi değil. Yeni bir slogan da değil. Bir kulüp anayasası. Yazılı, yaşayan, korunmuş bir futbol aklı.
Altyapıdan A takıma kadar uzanan tek bir cümle mesela:
“Galatasaray ön alan baskısı yapan, futbolu yüksek tempoyla oynayan ve Avrupa’yı hedefleyen takımdır.”
Buna uymayan hoca gelmemeli. Buna uymayan oyuncu pahalı da olsa alınmamalı. Buna uymayan başkan projeyi devralamamalı. Çünkü büyük kulüpler maç kazanarak değil, kültür biriktirerek büyür. İsimler gider. Sezonlar biter. Kadrolar dağılır.
Bir oyun ve yönetim kültürü oluşturulmak zorunda.
