Toplumun silkelenip kendine gelmesi için ekonomik krizi derinden hissetmesi gerekiyor diye düşünüyordum fakat üzerine kocaman puntoyla KRİZ yazan bir odunu götlerine de soksan bağlılığından zerre taviz vermeyecek kitleleri üzüntüyle izliyorum.
Çöpten yiyecek toplarken yanına yaklaşan mikrofona "çok şükür karnım doyuyor, sarayda yaşayanlara Allah zeval vermesin çünkü bal tutan parmağını yalar" diyebilen bir homo sapiens üyesi, benim bütün bilgimi ve görgümü boşa çıkartıyor.
20 yıl öncesinde en azından yaşanan krizlere tepki gösteren bir halk ve o krizleri de kabullenen iktidarlar vardı. Bugün yaşadıklarımız ise beni Marx'ın "din kitlelerin afyonudur" sözüne götürüyor.
İnançlı bir adam olarak söylüyorum, kendini müslüman olarak tanımlayıp zulümden keyif alan bu dilsiz ve tepkisiz kitlenin benim anladığım dinde cennete gitmesi söz konusu olamaz. Olur da ben oraya gidersem, bunlarla aynı yerde bulunmayı kabul edemem, tatsızlık çıkarırırm.
