Sabah 10'da kalktım, gitsem mi yoksa kulübe mi devretsem yine düşüne düşüne saati 3 ettim sonra dedim ki gitmeme hakkımı kış aylarına bırakayım şimdi hava güzel iken maçı kaçırmayalım.
Metrodan indim, kadro belli olmuş zaten başımdan aşağı kaynar sular döküldü, biz bugün eğirisi doğrusuna denk gelip 5-0 kazansaydık bile futbolun doğrularını yapmamış olacaktık.
2 tane striker ile kanat forvet özellikli 1 kanat oyuncusuna 2 tane rakipten top kapması çok zor olan geçirgen 2 tane 8,5 numara ile dünyanın hiç bir yerinde futbol müsabakasına çıkamazsın, bu ciddiyetsizliktir.
Maç 4-0 olsa dahi 4-4 olabilme potansiyeli taşıyordu çünkü rakip çok kötü olmasına karşın 2-3 üst üste doğru pas yaptığı an dalga dalga gelebiliyordu, statta olan herkes 3-2 olursa 3-3 olacağını biliyordu.
Takımda ayrıca hala 2 sene üst üste şampiyon olmanın rehavetini yaşıyor bu şu durumlarda ortaya çıkıyor, 3-2 olmuş; eyvah ya gol yersek diyen oyuncu yok aynı iştah ve konsantrasyon yok, rakip 90. dakika BAY ile Berkan'ın yanından geçip gidiyor ama bizimkiler ya yersek şampiyonluk gidiyor veya maç gidiyor eyvah diyemiyor çünkü gevşeklik var.
Oynayanı konsantre etmek zor oynamayanın tribi ile uğraşmak daha da zor. FB maçında oynayacak dendiği ve kendini öyle hissettiği için oynamayan Berkan o maçın devre arası herkes soyunma odasında iken sahada kulübenin içerisinde tek başına oturmuş trip atıyordu, BAY'ın tafraları, Batshuayi'nin umursamazlığı hepsi ciddi hocalık becerileri istiyor, bunu Okan hocanın başlığında açarız.
Kişileri kendi başlıklarında değerlendirebiliriz ama bu maç özelinde yaşanılanın tarifi yok, sözün bittiği yer.
Fenerbahçe'nin sezon başlangıçları gibi oldu, sükseli giriş ve içeride skandal puan kayıpları, işimiz çok zor çünkü hocamız hatalarında pek ders çıkarmıyor.
Gel de bu gece uyu..
