Babam Fenerli, küçükken bana büyük balonlar alırdı Fenerbahçe armalı ben de iğne ile patlatırdım.
5 yaşına kadar futboldan nefret ederdim. Sonra kuzenler ile Galatasaray maçı izledik onlar futbolu bıraktı, bayrak bana kaldı.
Ben Fenerli babam ve annemi Galatasatay’iı yaptım yıllar sonra.
Eşim de Fenerliydi tanıştığımızda fanatik olmasa da, o da cimbom sevgisini gördü Galatasaray’lı oldu, Aşkın olayım diyerek beraber tura çıktık en son.
Velhasıl kelam bu sevgi aşılanmalı arkadaşlar.
Çok fanatik olanı çeviremezsin tabi ama senin ne kadar safi sevdiğini, ve üzüldüğümü görünce onlar da seni destekliyor.
Futbolun özü de bu bence beraber sevinebilmek, bir noktada buluşmak.
Bir evladım olursa sırf bundan aynı takımlı olsun isterim. En azından duygusal bağın o yönünü de beraber yaşayabilmek için. Babam beni yapamadı, bende ki Galatasaray sevgisi ailemi küçüklüğünde tuttuğu takım yerine Galatasaray kazanınca sevinir hale getirdi.
Mutluluğu da hüznü de daha çok paylaşmak için ya kendiniz gibi Galatasaray’lı yapın, ya da onun mutluluğu ile mutlu olabilecek kadar büyük kalpli olun.
