Hep önüme düşüyor bu kızcağız.Onun gibi binlercesi var. Belki sorumlu olup vicdan azabı çekmeyenler unuttu ama ben asla bugünleri unutmayacağım. Bu öksüz-kimsesiz çocukları, evladını yitiren anne-babaları, ailelerin doksan saniyede hayatlarını alt üst eden katillerini unutmayacağım! Evet, hayat devam ediyor. Ama Allah biliyor ya, kendi adıma eski tadı alamıyorum. Zaten almıyordum uzun süredir de bu olay beni hepten kopardı. Onlar kadar değildir belki bu kopukluk ama şunu biliyorum ki bu insanlar benden daha güçlü ve her şeyin her iki yaşamda da çok daha iyisini hak ediyor. Allah'tan bol sabır diliyorum. Acılı yüreklerine ferahlık. Hep iyi insanlar çıkıp umut olsun yollarına, olsun ki kaybettikleri ailelerini kurup onlarla atlatsınlar bugünleri. Acıları yerini anılarını yaşatmaya bıraksın. Ben hiç böyle bir felakette kayıp yaşamadım. O yüzden ahkam kesemem. Ama ölmüş bir yakınına duyulan acı ve özlem nedir bilirim. Bir şekilde hep eksik olacaksın ama onlar için de yaşayacaksın. Bu insanları unutmayın. Çünkü bir insanın en korktuğu şey nedir biliyor musunuz; unutulmak. Özellikle bu tür olaylar da. Kader diyenlerden farkımız olsun da kaderlerine terk etmeyelim. Hiçbir şey yapamıyorsak bile haklarını buradan bile olsa arayıp yanlarında olalım. Acılarına merhem olmasak bile ağlayabilecekleri omuz olalım. Herkesin sınavı kendine zor ama bu çok başka bir şey. Hastalık olur, bir şekilde dr söyler, zor gelir ama dersin ki takdiri ilahi. Bu kadarmış ( yaşadığım için diyorum bunları) bu öyle değil. Bu insanların kafasında bu yoktu. Hazırlıksızlardı. Son gün olduğunu bilmeden yaşadılar her şeyi. Ayakta duran evleri görüp hala buna kader diyen varsa da onlara da yazıklar olsun. Bunlar hep yaşandı. Bu acılar hep tazelendi. Değişen isimler oldu sadece! Bugün onlara yarın bize. Sahsen böyle unutulmak istemezdim. Ölmek ya da tek başına kalmak değil ama şu koyardı.......