Ww çok başarılı olması gerekirken olamamış, arkadaşlarının, kendinden daha niteliksiz insanların altında ezilmiş bir karakter dizi başladığında. Looser bir deha. Işin kötüsü bu durumun farkında. Kendi egosu altında eziliyor aslında, hayatının bu noktaya gelmesinden kendisi sorumlu çünkü. Daha sonra malum olaylarla birlikte egosunu salıyor artık ve metamorfozu başlıyor. Tuco'nun mekanı bastıktan sonra arabada yaşadığı adrenalin patlaması önemli kırılmalardan birisiydi bu noktada. Zaten bb tamamen bununla alakalı. Eğer karakter gelişimi yoksa hiçbir şey yok demektir dizide bildiğiniz boş küme kalır geriye. Ki sadece Walt-Jesse değil Hank ve Marie'nin değişimlerini bile ince ince işleyen bir ekipten bahsediyoruz.
Aslında tehlikeli bir iş, Hank'i baz alarak örnekleyelim. Ilk sezonda neşeli klasik amerikan polisiyken tuco mevzusuyla ayarı kayıyor ama toparlıyor derken el pasodaki patlamayla baya depresif bir portre çiziyor. Akabinde uğradığı saldırıyla sakat kalıp hayata küsüyor ama Heisenberg davasının aşkıyla yeniden kendine geliyor vs. Tabii bunu butün boyutlarıyla görüyoruz ortağı Gomie'yle olan muhabbeti de farklılaşıyor karısıyla olan da. Her sezon tamamen farklı bir Hank izliyoruz. Tehlikeli demem bu yüzden; her sezon farklı bir karakter izliyoruz ancak garipsemiyoruz çünkü o gelişimi bize aktarmayı başarıyor dizi. Neden öyle davrandığını, olayların üzerindeki etkilerini çok iyi biliyoruz.
Walt için de izleyici uzun süre karakter gibi "ailesi için yapıyor" noktasında bulunuyordu.
Sonlara dogru ise ekstrem bir pozisyon değişikliği yaşıyoruz ama yine karakterle beraber. Göze batan bir şey yok çünkü her şeyin altı dolu. Yani walter meşhur "kendim için yaptım" itirafını yapmasaydı da seyirci öyle olduğunu biliyordu çoktan. Yani bu kadar absürt olay ve karakterin içinde o doğal akış hissini vermek asıl mesele bana göre. Neyse bugün de bb övdük çok şükür.
Yalnız bu aralar sardım bbye tekrar izliyorum da bu nedir yaw
