Dış hayatı hiç bilmeyen bir ev kedisini evden atarsan, büyük ihtimalle evini bulmaya çalışırken ölür.
Bizim Tarçın geçen sene balkondan atlayıp evden kaçtı. Normalde ne beklersin; Alıp başını gidecek.
Bizimkinin peşine erkek kediler takılmış. Bu da hemen evin önündeki ağacın tepesine çıkıp kaçmış onlardan. Sabah 7 de kaçan kedi hiç inmemecesine akşam 5 e kadar orada durdu.
Neler denedim indirmek için. Mamalar mı koymadım önüne neler neler. İnecek ama önünü erkek kediler kesiyor o da geri dönüyor.
Kaça kaça ağaç dallarının en ucuna, en zayıf yerine kadar kaçtı.
Ben olacağı anladım ve başladım o neredeyse ben de altında gezinmeye. Yükseklik yaklaşık 10 m. Anladım olacakları.
En sonunda dalın ucuna kadar geldi ve bir anda tutunamadı ve kucağıma düştü. Yer beton. O yükseklikten düşse kesin kötü şeyler olurdu.
Allah'tan kucağıma kollarıma çarpıp hızı yavaşladı ve sorunsuz iniş yaptı. Sonrada kaçtı bir bodrum penceresinin içine saklandı. Ama canı çok yanmış belli ki.
Cıyaklayıp duruyor. Ayağını topallıyor falan. Hemen kucakladım eve götürdüm. O günden sonra değil kaçmak niyetine bile girmedi.
Hatta bir gece balkon kapısı açık kalmış. Sabah kalktığımızda Tarçın koltukta yatıyordu. Balkonda oynamış dağıtmış oraları ama kaçmamış.
Neyse . Demek istediğim ; Eğer hayvancağız alışık değilse, çok küçükten beri evdeyse, dışarıyı hiç bilmiyorsa dışarıda ancak kontrollü olarak bahçeli bir evde falan alışır.
Başka türlü onu dışarı koymak bence resmen sokağa atmaktır. Acımasızlıktır.