1992 - Erzincan depremi'nden kisa sure once tasindim ama ilk buyuk duygusal ve psikolojik yikimi yasadim.. Taisnmistik geride biraktigim arkadaslari, ogretmenim (adini dahi hatirlamiyorum artik..) ve kedicigimiz...
1999 - Marmara depremi.. Akrabalarimi kaybettim. Evsiz kalan akrabalarim icin annem - babam ve kiz kardesim (bebek) beni Aydin'da birakip yardima gittiler. 3 hafta onlarsiz komsumuzda her gece haberleri takip ederek ara sira olsa da anne-baba ile konusarak okuluma devam ettim
Simdi bu.. Arada elbette Van depremi gibi diger depremler oldu ama bu baska.. Artik, gurbetteyim, oralarda herhangi bir direk yakin akrabam yok ama iste gecmis, ogrendiklerimiz, acilarimiz... Simdi iki cocugum var, surada koltuktan dusseler insanin akli gidiyorken, millet enkaz altinda cocugu icin elleri kanarcasina kaziyor su soguk altinda.. Az once forumdan bir renkdasimiz yazdi.. Hekimlik mi yapsam, ailemi mi dusunsem diye... Buyuk empati istiyor.. Kolay degil.. Devletin, Ankara disinda nasil zaaflarinin oldugunu da gormus olduk kaldi ki zaaf denmese bile organizasyon eksikligi cok buyuk. Bunlari haketmiyor bu millet. Sadece hatali/bilincsiz ya da cikari ugruna oy kullanmasi bile bunlari hakettigini gostermiyor.