Dün Yusuf Günay'ı dinledikten sonra Kuzey Kore vari sıkıyönetimin egemen olduğu bir kulüp havası edindim.Herkes sus pus adeta mum olmuş, gazeteciler haber alamıyor, içerde sürekli bir cadı avı, baskı-korku-gerilim tavan yapmış, hazırlık maçı dahi saatler sonra yayınlanıyor vs...Böyle ortamlarda insanlar rahat çalışamaz, kısa vadeli herkes korkudan performans verir ancak uzun vadede huzursuzluk nedeniyle performans ve verim düşer.Tüm dünyada 30 milyondan fazla taraftarı yine milyonlarca sempazitani olan bir kulübe bu kapalı rejim stratejisi yakışmıyor.